Khortoom

یک حس ...

2010-09-21T23:53:00.002+04:30

یه ضبط دوکاسته آیوا... یه تیکه آسمون وسط اون همه ساختمون... بعد از یه بحثه فلسفی بی سروته با یه سری آدم که میدونی همیشه دوستت میمونن ... و یه حس و شعفی که مطمئنی با اونایی که باهاشون هستی مشترکه ... که حالا هم بعده این همه سال مثل چی باهاته ... حالا هر گورستونی که باشی

هرگز بوسيده نشده...

2008-12-22T00:40:00.001+03:30

قسم به حباب اين ستاره های نزديک...
به خنده هايت زير اين آسمانِ پايين...
به سردی انگشتانت در اين اولين شب برفی...
به لرزشهای دل کنار تقلای شعله خسته اين شمع...
به اين حس زندگی که ندانسته می بخشی...
که... هرگز نخواهمت بوسيد...
آدم برفی کوچک لجباز من... نگاهت را از من مگير...

ایزد بانوی خاطره

2007-07-14T12:44:00.000+03:30

ما نشانه ای بودیم، بی تعبیر
ما بی درد بوده ایم و چه بسا
زبان خویش را در غربت از دست داده ایم.
آن گاه که به راستی در آسمان
جدالی سخت بر سر انسان
برپاست
ماه های تابان از میان می روند
دریا نیز چنین می گوید
و رودهای خروشان
خود باید مسیر خویش را بیابند
بی شک.
اما کسی هست
کسی که قادرست
هر روزه این همه را تغییر دهد
او را کمتر به قانونی نیاز است
صدای رقص برگها و درختان بلوط در باد به گوش می رسد
در باد
و سپس در کنار عطر شراب...
زیرا آن آسمانیان قادر به انجام هر کاری نیستند
و در حقیقت موجودات فانی به هر روی به پرتگاه می رسند و پژواک صدایی
باز می گردد
با آن ها
زمان به درازا می کشد
اما حقیقت رخ خواهد داد
…
هولدرلین- شاعر یونانی

هوالباقی...

2007-05-19T18:33:00.000+03:30

خوشبخت کسی است که به يکی از اين دو چيز دسترسی دارد: يا کتابهای خوب يا دوستانی که اهل کتاب باشند."ويکتور هوگو"

کتاب و رفقا

2007-05-13T12:44:00.000+03:30

گاهي اوقات پيش مياد يک کتاب اونقدر دم دستت هست و اونقدر مي بينيش که براي خوندنش شايد فقط لازمه اراده کني، اما اولش بخاطر هيچي، بعد بخاطر شوخي و بالاخره سر لجبازي با خودت و کتاب نمي خونيش. اما خب، کتاب هم براي خودش شخصيتي داره. اون بهم ثابت کرد که بي خودي اينقدر مغرورم و فکر مي کنم من کتاب رو براي خوندن انتخاب مي کنم، خيلي وقتها کتاب خواننده شو انتخاب مي کنه... بالاخره بعد از چند سال ديدم کتاب رو ميزمه... يه دوست خيلي عزيز بهم هديه داده بود... چقدر هم خوب شد که الآن خوندمش نه اون موقعها...
به نوعي خيلي دلم به حال خودم سوخت... براي خيلي چيزها... بعد دلم براي خيلي هاي ديگه هم سوخت... بعد ديگه دلم براي هيچکي نمي سوخت، فقط از ته دل به همه چيز و همه کس مي خنديدم... در واقع به همه چيز زندگي، با همه زرق و برقش... با همه سختيها و خوشيهاش...
کتاب مي گفت که هيچ چيز تو زندگي بيش از حد ارزش نداره، چون خود زندگي اينطوري بوجود نيامده که بيش از حد ارزش داشته باشه... کتاب اومده بود بگه زندگي بيش از حد زيبا، صميمي و دوست داشتنيه، چون خلقت انسان طوريه که قدرت درک اين معاني رو داره...
يک احساس وجود داره که نمي دونم منحصر به خودمه يا نه. وقتي يک کتاب خيلي خوب باشه، خيلي لذت بخش باشه و خودموني، وقتي يک کتاب اونقدر خوب باشه که نتوني موقع خوندن اونو زمين بذاري، موقع خوندنش من احساس مي کنم يک نسيم ملايم و مطبوع بهاري داره مي وزه و اين کتاب هم بعد از مدتها همين حس رو داشت.
دستش درد نکنه اوني که کتاب رو نوشت و اوني که به موقع کتاب رو به من هديه داد. نمي دونم کتاب رو خونده يا نه، از قصد اين کتاب رو به من داده يا فقط يک کتاب همينطوري به من هديه داده، اما واقعاً دوستهاي صميمي و خيلي خوب، کسايي که مي شه بهشون گفت رفيق چه خودشون بدونن و چه ندونن، با بودنشون، با حرفاشون يا هديه هاشون شاديهاي لحظه اي و کوچک رو به زندگي آدم ميارن، همون شاديهايي که در واقع اصل شاديهاي زندگي اند.
خواستم بعد يه مدت طولاني کلي حرف زده باشم حالا بي خودي و باخودي...

«سر خوش ز سبوی غم پنهانی خويشم»...

2007-01-01T12:57:00.000+03:30

به ياد نمی آرم...
روزی را که می گريستم و مرا سوار اين چرخ و فلک بزرگ کردی...
آن روز... فضا، آدمها و من... همه چيز سپيد بود...
«سپيدی» را به درستی به ياد نمی آرم...
می گريستم و می چرخيدم... جيغ می زدم...
تو مرا می چرخاندی... و من تو را نمی ديدم...
شايد هم می ديدم... يادم نمی آيد... می دانی؟!... آخر فقط سپيدی بود...
اما چرخاندنت و بودنت در کنارم را حس می کردم و دوست داشتم...
آن روزها بود که فهميدم دوست داشتن چه مزه ای دارد...
مدتها چرخيدم و چرخيدم... کم کم از چرخيدن خوشم آمد...
فضا تيره تر شده بود ولی من سپيد بودم و آدمها هم... می چرخيدم... می خنديدم!...
چرخيدم و چرخيدم... چندين دور...
فضا تيره تر شده بود و آدمها هم... نفس هايم سنگين تر می شدند...
چقدر می ترسيدم... می لرزيدم... و می گريستم... ولی باز هم می چرخيدم...
آه... اين چرخ و فلک لحظه ای نمی ايستاد... می چرخيد و مي چرخيد... دور می زد و دور می زد...
هر روز تيرگی بيشتر می شد... حتی شبها هم تيره تر شده بودند...
آدمها تبديل به سايه هايی شده بودند که در تاريکی به سختی ديده می شدند...
خود را هم فراموش کرده بودم... تو را هم...
نمی دانستم که دارم تيره می شوم... سياه... آلوده...
حالا که همه چيز تيره است...و اين مه سياه غليظ همه فضا را پر کرده...
و حتی روزنه ای برای تنفس نيست...
حالا که چرخ و فلک دارد وارد دور بيست و پنجم می شود...
حالا که ديگر کسی نامت را صدا نمی زند... و فقط بی هويتی ست که جيغ می زنندش...
در اين دنيا... دنيای پر از چرخ و فلک... دنيای مصرف و مصرف... دنيای فراموشی...
دنيای عصاره های سمّی و لحظه های بيهوده...
دنيايی که تاريخ مصرفش مدتهاست که گذشته...
که در آن ستارگان فيلمهای پورنو نامت را فرياد می زنند...
هزاران هزار ميوه ممنوعه را کنديم و حتی نخورديم... همه گنديدند... و ما هم...
لعنتی!... اين لکه ها که بر جسدم باقی مانده اند... پاک نمی شوند...
ديگر خودم «لکه» شده ام... پاک نمی شوم...
آه... اينقدر چرخيده ام که سرم گيج می رود...
در دنيای بت پرستان مدرن... به اميد «شبی روشن» به انتظار می نشينم...
دور دارد به پايان می رسد... و من کورمال کورمال به دنبال خلأيی برای نفس کشيدن دست می سايم...

اولين پست من در سال ميلادی جديد، شامل معرفی فيلماييه که سال گذشته موفق به ديدنشون شدم. (البته... اين شامل فيلمهای رسانه ملی مون نميشه ها!... دقت داشته باشين!):

پاولين در ساحل ـ اريک رومر(ـ): تاريخ ساختش به سال تولد من بر می گرده. فيلمی مثلاً درباره "عشق" که حرفاش برای امروز خيلی کهنه س... آدماش غالبا افرادی دارای شخصيت ها و افکاری دوگانه و خود متناقضن... موسيقی متن نداره (ويژگی اغلب فيلمايی که می خوان خاص باشن!) فيلم در تلاش برای رسيدن به تعريف و مفهوم عشق واقعی و پاک، بيراهه ها رو طی می کنه و در اين جستجوی سرگردان معلوم نيست قصد کارگردان از نيمه برهنه پردازی ها و انتخاب ساحل دريا به عنوان لوکيشن غالب فيلم چی بوده... اصلا جذبم نکرد... توصيه هم نمی کنم!!!

کنستانتين ـ فرانسيس لارنس (2/1**): عميقاً بی محتوا ـ به شدت سرگرم کننده!

قول ـ چن کايگه (***): فيلمی که منو با سينمای "کايگه" آشنا و از رؤيا سيرابم کرد... با تماشای اين فيلم وارد دنيای افسانه های شرقی می شين و ضمن لذت و حيرت از جلوه های بصری در اون به پرواز در مياين... سينمای آسيا با وارد شدن تکنولوژی و آميختن اون با مضامين فلسفه شرقی در آينده ای بسيار نزديک حرفهای بيشتری هم برای گفتن خواهد داشت... تجربه ديدن اين فيلم زيبا رو به همه سينما دوستان توصيه می کنم.

دور از بهشت ـ تاد هينز(***): نمی دونم چندتاتون اين فيلم رو ديدين يا کارگردانش رو ميشناسين... کارگردانی با دغدغه های نو و حرف های بسيار برای گفتن که سينما رو خيلی خوب ميشناسه و کارش رو بلده... در اين درام موفق، مسائلی چون «خانواده، انحراف جنسی و نژاد پرستی» به خوبی با هم ترکيب شدن و اثری به ياد موندنی خلق کردن... هنرنمايی «جولين مور» بارزترين ويژگی فيلمه، او با بازی مؤثرش همه رو خيره کرد و نامزد جايزه اسکار بهترين بازيگر زن شد و در مراسم گلدن گلوب و جشنواره ونيز اين جايزه رو از آنِ خودش کرد... با تماشای اين فيلم کلاسيک، به زاويه ديد متفاوتی از زندگی دست پيدا می کنين... از تماشاش پشيمون نمی شين!!!

پاريس، تگزاس ـ ويم وندرس(****): بالاخره ما نمرديم و اين فيلم رو که ميگن شاهکار وندرسه ديديم... فيلمی با دغدغه "خانواده در امريکا"... خُب راستشو بخواين به لحاظ سبک بصری و استفاده ابزاری از رنگ اشباع شده، به ياد فيلم "دوست آمريکايیِ" وندرس ـ که به نظر من بهترين کارشه ـ افتادم و کلی حال کردم... راستی يادتونه؟... فيلم اخير الذکر رو سينما 4 خودمون گذاشت. پسر... فردا صبحش تو دانشکده يادتونه چه کفی کرده بوديم؟... يادش به خير... يادمه اون روز هوا ابری بود... استاد هنوز نيومده بود... «اي دل غافل» هم رفته بود پشت "جا اُستادی" ايستاده بود... هی ی ی... پير شديم رفت... ببينم من چی دارم ميگم؟!....
موسيقيش کار معرکه "رای کودر"ه که در همون ابتدای فيلم مسحورتون می کنه... فيلمبرداری عالی... مينی ماليسم سنگينی از بُعد فيلمنامه ای و تأکيد بر فهم بصری ـ اين از اون موارديه که بهش ميگن احترام به شعور مخاطب ـ از ويژگيهای بارز فيلمه...
سکانسی از فيلم هست که بد جوری ما رو لوله نمود و من فکر می کنم حرف اصلی فيلم هم تو همين سکانس نهفته: «"هری دين استانتون" توی هوای برفی، داره روی پلی که از زيرش ماشينها به سمت بالای کادر دور می شن، از راست به چپ و تا اندازه ای با شتاب راه می ره و همزمان صدای مردی رو می شنويم که... » تو کفِش بمونين تا برين فيلم رو بگيرين ببينين!!!

بمان ـ مارک فارستر (****): يک شاهکار تمام عيار از کارگردانی هوشمند و در يک کلام: بهترين فيلمی که در سال گذشته ديدم!!!

در حال و هوای عشق ـ ونگ کار وای (***): يه فيلم آسيايی خوش ساخت درباره "عشق و نياز انسانها به يکديگر" از يه کارگردان فکور و زيبايی شناس آسيايی با فيلمبرداری "کريستوفر دويل" و موسيقی متنی فراموش ناشدنی!!!

مرا به نرمی کشتن ـ چن کايگه(2/1): بعد از ديدن اين فيلمه که متوجه می شيم ساختن فيلمهای عاشقانه غربی، به کارگردانهای شرقی به شدت نيومده!!! فيلمی به غايت کليشه ای درباره "عشق از نوع شديد" و صد البته عوارض اون، آميخته با صحنه های جنسی زايد و نامربوط و غالبا ناشيانه گرته برداری شده از نمونه های موفقش که با توجه به مدت زمان نسبتاً کوتاه فيلم و هم بی مايه بودن موضوع، به نظر ميرسه صرفاً برای پر کردن وقت، به زور توی فيلم «چپونده» شدن!!!

ماه تلخ ـ رومن پولانسکی(****): پولانسکی دنيای خاص خودش رو داره و اين فيلم شايد بهترين اثرش باشه و از اون کاراييه که نمی شه تاريخ مصرف براش متصور بود! فيلمی شکه کننده و از هر نظر «بسيار برهنه» که محاله بشه فراموشش کرد!!!

پنهان ـ مايکل(ميشائيل) هانکه(***): از کارگردان «معلم پيانو» غير از اين هم انتظار نمی ره که دنيا رو مبهوت اثر بديعش کنه... طوری که جوايز رو همينجوری دودستی تقديمش کنن... در موردش ميتونم بگم: فيلمی که به آرامی بيننده رو «زير و رو» می کنه!!!

ژاکت ـ جان می بوری(***): از اون فيلمای خوراک برنامه «سينما ماورا»ی خودمونه و هيچ بعيد نيست که در قالب يه همچين برنامه ای هم از "رسانه ملی" پخش بشه... گذشته از موضوع کلی فيلم که شايد برخی اون رو تکراری و کليشه ای قلمداد کنن، تماشاش برام لذت بخش بود. اين شايد به خاطر بازيهای خوب بازيگراش، موسيقی زيبا و به ياد موندنيش يا فيلمبرداری و تدوينش بوده که باعث شده تکراری بودن موضوعش کمترين توجه منو به خودش جلب کنه... فيلم در پايان با شيرينی خاصی بيننده رو تنها ميذاره و به فکر وا ميداره... به همه اونايی که با موضوعات «حرکت در زمان» يا «عشق نوستالژيک» حال می کنن، توصيه ش می کنم!

عجيب تر از بهشت ـ جيم جارموش(****): اولين ساخته (شاهکار) کاملترين سينماگر تاريخ سينمای امريکا و بلکه جهان (البته به نظر من). استاد در همون اولين تجربه فيلم سازی(به فرمايش خودشون: کاردستی) بلند خود که اثری سياه و سفيده، نشون می ده که اومده تا حرف هايی از جنس ديگه بزنه... يگانه کاريکاتوريست سينمای جهان، با ارائه تصويری نامتعارف از دنيا و انسانهايی که هر يک در کنکاش آرمان شهری جاودان در حرکتند، در سفيدی محض، جايی که هيچ نيست و همه چيز هست، مارو با انديشه مون تنها ميذاره...

صميميت (رابطه نامشروع جنسی) ـ پاتريس شرو (***): پاتريس شرو آدم کلفتی تو دنيای سينماس (اگه نمی دونستين، حالا بدونين!) از داوری جشنواره کن گرفته تا نظر منفی دادن در مورد آثار آنتونيونی تو سوابقش پيدا ميشه. اين فيلمشم از اون فيلماس که بد جور آدمو درگير می کنه (تازه اگه درست و حسابی بفهميش!)... راجع به مسائل «سکس، روزمرگی، عشق، خانواده و ...». فيلم با آهنگ «مُتِل ـ ديويد بووی» که چند پست قبل تر متن کاملشو آوردم تموم ميشه... شايد بشه با توجه به اين آهنگ، منظور فيلم رو بهتر فهميد!

جايی که حقيقت نهفته است ـ آتوم اگويان(****): خوش به حال اونايی که همه کارای اين کارگردان بزرگ و مرموز رو پيوسته دنبال کردن و به ترتيب اومدن جلو!!! متأسفانه من جزو اين دسته «خوش به حال» نيستم و جز اثر معروفش «اگزوتيکا» کار ديگه ای رو "کامل" نديدم لذا اصولا شايستگی نظر دادن ندارم. فقط در مقايسه با «اگزوتيکا»، اين فيلم واقعاٌ کارِ جون دارتر و پخته تريه و از اون ابهامات و مرموزگری های به عقيده برخی «غير ضروری» در اثر اول الذکر اصلاً خبری نيست!

زير زمين، گربه سياه گربه سفيد، داستانهای سوپر8 ـ هر سه از امير کاستاريکا (**): اوايل سال 2006 همين موقع ها بود که فيلم «رؤيای آريزونا» ساخته امير کاستاريکا رو به عنوان بهترين فيلمی که سال قبلش ديده بودم معرفی کردم. بعد از اون به دنبال گير آوردن بقيه آثار اين «کارگردان ـ بازيگر» افتادم و «زير زمين»، «گربه سياه، گربه سفيد»، «داستانهای سوپر8» و اين اواخر «زندگی معجزه ای است» رو هم گير آوردم. اما هيچ کدوم از اين آثار (آخری رو هنوز نديدم) به رغم شهرت زيادی که داشتن، نتونستن خاطره شيرين تماشای «رؤيای آريزونا» رو برام زنده کنن... به هر حال «زير زمين» فيلميه که نخل طلای کن رو برده و نميشه براحتی از کنارش گذشت... اثری که نام کارگردانشو بر سر زبون ها انداخت! گربه سياه ـ گربه سفيد هم کمدی قابل تأمليه! اما داستانهای سوپر 8 اثری مستنده و درباره گروه موسيقی ايه که با امير کاستاريکا در مورد کاراش همکاری داشتن. محض اطلاع «گوران برگوويچ» آهنگساز فيلمهای کاستاريکا ست.

در اتاق خواب ـ تاد فيلد (****): بعد از ديدن اين فيلم با خودم گفتم خوب اين دقيقاً يه فيلم کلاسيک بود، يا نبود؟! اين ملودرام به شدت ساده و خطی که تمام مؤلفه های يک فيلم موفق رو داره، يکی از ده فيلم منتخب «راجر ايبرت» در سال 2001 هم هست!

بيوه سن پي ير ـ پاتريس لوکنت (***): فيلم زيبای فرانسوی با داستانی تراژيک و متکی بر بازی بازيگران: ژوليت بينوش، دانيل اوتويل، امير کاستاريکا. اگر احساساتی هستين، دستمال کاغذی رو فراموش نکنين!

تخم مار ـ اينگمار برگمن(****): وقتی پای برگمن مياد وسط فقط ميشه گفت ببينين!!!

مفيستو ـ ايشتوان ژابو(**): اولين فيلميه که از ژابو ديدم. چي بگم؟!

کَندی ـ (2/1**): مسائل و معضلات اعتياد به مواد مخدر، اولين بار نيست که دستمايه کار کارگردانی قرار می گيره اما تفاوتها در آثار اينچنينی در دغدغه های شخصی کارگردانان و زاويه ديد و نحوه پرداخت اونهاس که نمود پيدا می کنه... اين فيلم تا حد بسيار زيادی تحت تأثير «مرثيه ای بر يک رويا» شاهکار مسلم «دارن آرونوفسکی» قرار داره بگونه ای که ميشه گفت نسخه استراليايی اونه البته بسيار سطحی و صرفا روايتگره و در بيننده تحولی ايجاد نمی کنه... کارگردان در پرداخت شخصيت ها و نوع روايت داستان دست به کپی برداری محض زده و فقط جايگاه اجتماعی شخصيت ها رو تغيير داده... اما به هر صورت تماشاش برای طرفداران مضامين اجتماعی (مث من) لذت خاص خودش رو داره.

جلسه 9 ـ برَد اندرسون (****): اين ديگه چه فيلمی بود؟!!!...
سينما دوستان و دنبال کنندگان جريان های سينمايی حتماً نام «برَد اندرسون» رو شنيدن... همين چند ماه پيش بود که از او فيلمی به نام «ماشينيست» با رنگ و لعابی «لينچی» از برنامه سينما ماورا پخش شد و منتقدين برنامه آخرشم نتونستن بگن که اين فيلم شاهکار بود يا صرفاً فيلم ضعيف و پر زرق و برقی و جاه طلبانه ای بود که به شدت گمراه کننده می نمود... به هر حال کاملاً واضحه که با يه آدم کار بلد و باهوش طرف هستيم که يا فيلم های معرکه می سازه يا خوب بلده همه رو سر کار بذاره... اندرسون کارش رو با ساختن آثار کمدی ـ درام شروع کرده و کيفيت کارهاش به اندازه ای بوده که برخی او رو جانشينی برای جيم جارموش کبير قلمداد کردن... اما از فيلم «جلسه 9» به بعد سبک ديگه ای رو در پيش می گيره که به لحاظ پرداختن محوری به پيچيدگيهای درونی بشر، بسيار به قالبهای لينچی نزديک ميشه به طوری که حالا از او به عنوان جانشين احتمالی «ديويد لينچ» ياد ميشه...
با اين اوصاف خودتون فيلم رو ببينين و تحليلش کنين... اين شاهکاريه که مطمئن باشيد تا به حال نمونه ش رو هم نديدين و فقط اضافه می کنم که اين يک فيلم ترسناک معمولی نيست... شب تماشاش نکنين به خصوص اگه تنها بودين (اشتباهی که من مرتکب شدم!)... واسه کودکان زير بيست سال هم پخشش نکنين!!!... قبلش از نداشتن بيماريهای قلبی و تنفسی اطمينان حاصل کنين... موفق باشين!!!

کوکب سياه ـ برايان دی پالما (****): به اونايی که دی پالما رو به خاطر آثار نوآرش به ويژه «تسخير ناپذيران» دوست دارن مژده بدم که آخرين اثر اين کارگردان بزرگ، شاهکار نوآر ديگه ای در کارنامه هميشه درخشانشه. البته من با ديدنش بلافاصله به ياد فيلم معرکه «محرمانه لس آنجلس» افتادم البته نه نسخه تحريف شدش که تا حالا چند بار در تلويزيون ايران به نمايش در اومده (اتفاقاً نسخه اصلی رو همين يه ماه پيش ديدم.). دليل شباهت مضمونی بين اين دو فيلم اينه که هر دو بر اساس رمانهای جنايی ـ پليسی «جيمز الروی» ساخته شدن... اثری استخون دار و قوی که نشان از حضور استادی زبردست در مقام سازنده داره... فيلم در شب افتتاحيه جشنواره ونيز 2006 به نمايش در اومد و نامزد دريافت شير طلايی هم شد. مشخصه بارز اين فيلم که به گمانم هر بيننده ای رو تا انتها مجذوب و مسحور خودش نگه ميداره، طراحی صحنه و نور پردازی فوق العاده شه و از اين لحاظ يک اثر بی نظير به شمار مياد... «هيلاری سوانک» بازيگر جوان و دو اسکاری «پسرها هرگز گريه نمی کنند» و «محبوبه ميليون دلاری»که به خاطر ايفای نقشهای مردونه شهرتی کسب کرده، تو اين فيلم در نقش زنی اغواگر، به غايت متفاوت ظاهر شده... در پايان اينو به جرأت ميگم که اين فيلم چيزی از آثار قبلی دی پالما کم نداره!!!

مرحوم ـ مارتين اسکورسيزی (***): آخرين تلاش اسکورسيزی برای دستيابی به جايزه اسکار به نظر ميرسه امسال هم بی نتيجه بمونه. اين جايزه بايد برای فيلمايی مث «راننده تاکسی»، «گاو خشمگين»، «رفقای خوب»، «کازينو» و يا «عصر معصوميت» خيلی پيشتر بارها و بارها نصيبش می شد که نشد (گرچه شخصا برای اسکار و زرق و برق های اون پشيزی ارزش قائل نيستم)... برای دوستداران اسکورسيزی، فيلم اخيرش به نوعی بازگشت به آثار کالتی چون «رفقای خوب» و «کازينو»س و از اين رو اثری لذت بخش و پر از ريزه کاريهای استادانه به شمار ميره... اما مشکل شخصی من با اين فيلم مث دو اثر «گنگسترهای نيويورکی» و «هوانورد» حضور دی کاپريو به عنوان بازيگر نقش اول فيلم بود... نمی دونم چه گيريه که اسکورسيزی بايد نقش اول فيلماشو به اين «بچه» که سعی می کنه خيلی بزرگ و جدی هم جلوه کنه (دقيقا همون نقشی که تو فيلم «اتاق ماروين» بازی می کنه) بده... مثلاً مشکل امثال «ادوارد نورتون» و حتی «برَد پيت» (که تهيه کننده فيلم هم هست) چيه که اسکورسيزی هيچ تمايلی به اونها نشون نميده... می دونين چيه؟ اصلا ولش کن...
عامل ديگه ای که باعث شد همه چهار ستاره رو به اين فيلم ندم، خيلی رو بودن «خشونت» فيلم بود که البته به علت الهام گرفتن از يه اثر هنگ ـ کنگی به نام «امور جهنمی» خيلی دور از انتظار نمی نمود. از اينها که بگذريم اشتياق اصليم برای ديدن اين فيلم، تماشای نقش آفرينی غول بازيگری «جک نيکلسونِ» کبير بار ديگر در نقشی بود که بد جوريم بهش مي اومد و انصافا عالی از پسش بر اومده و حيف!... ايکاش خيلی زودتر و بيشتر به نقشهای اين چنينی پرداخته بود!... فيلم، پر از ستاره س حتی در نقش های فرعی و جزئي... موسيقي زيبا، و برخورداری از ضرباهنگ قوی از مشخصه های ديگر اين فيلمه!

امتياز نهايی ـ وودی آلن(****): دروغ چرا؟!... من «آلن» رو درست و حسابی نمی شناسم و حتی «آنی هال» رو هم با وجود اينکه در آرشيو دارمش، نديدم... بنابراين در چنين وضعيتی و با علم به اينکه اين اولين اثر جدّيشه، ميگم که واقعاً از تماشای اين فيلم لذت بردم... فيلم، در لايه اصليش تحليلی ظريف در باب مفاهيم «شانس» و «سرنوشت» ارائه ميده و با ارجاعی گذرا به «داستايوفسکی» به نوعی از همون ابتدا قالب «جنايت و مکافات» گونه ای رو مطرح می کنه... اما مفاهيم فوق العاده ظريف ديگه ای در لايه های زيرين فيلم نهفته س که هر بيننده ای رو «فراخور خويش» با خود همراه و درگير می کنه... اين فيلم رو هرگز از ياد نخواهيد برد!

بارتن فينک ـ برادران کوئن(**): اين فيلم که فضايی نيمه لينچی داره و موفق به دريافت نخل طلای کن شده، اثری درباره سينماس (به طور دقيقتر بگم در ذهن يک فيلمنامه نويس ميگذره) و برادران کوئن هم که به عنوان باهوش ترين کارگردانان دنيا شناخته شدن... ديگه خود دانيد!!!

مونيخ ـ استيون اسپيلبرگ (****): عليرغم نظر منفی ای که نسبت به سينمای سرگرمی ساز اسپيلبرگی ـ لوکاسی داشتم و دارم، اين فيلم اونقدر قوی و تکان دهنده بود که چاره ای جز تسليم در برابرش باقی نمی ذاشت... به شدت استادانه... فيلمی که تمام عظمت و قدرتش رو مديون کارگردانیِ ماهرانه و سنجيده شه... به شخصه از بازی «اريک بانا» هم خوشم اومد... داستان فيلم رو هم حتما می دونين... پس برای ديدنش معطل نکنين!!!

ليليا برای هميشه ـ لوکاس موديسُن(****): فيلمی سوئدی ـ روسی با موضوع اجتماعی و حساس تجارت دختران اروپای شرقی به قصد سوء استفاده های جنسی... فيلم، انگشت اتهام رو به سوی خانواده ها می گيره و بی مبالاتی والدين و سست بنيانی خانواده و در نتيجه بی پناه موندن فرزندان رو عامل اصلی و زمينه ساز قرار گرفتن نوجوونا در دام باند های جنايتکار قاچاق انسان معرفی می کنه... استفاده ويژه بصری کارگردان از مايه های فانتزی دنيای کودکان در مقابل پليدی و تباهی دنيای واقعی بزرگسالان و ترکيب اون با تمِ رئال اجتماعی فيلم که در نوع خودش منحصر به فرده، تکنيک حمل دوربين روی دست که به مستند نماياندن فيلم کمک قابل ملاحظه ای کرده، انتخاب بازيگرها که چهره شون تأثير زيادی در باورپذيری مخاطب داره، صحنه پردازی بويژه در لوکيشن های باز و در نهايت انتخاب زيبای موسيقی متن (آهنگ «ماين هرتز» ـ رَمشتاين) فيلم رو تبديل به اثری تلخ (حقيقت هميشه تلخه!) و به ياد موندنی کرده... ببينيد.

دختر، از هم گسيخته ـ جيمز منگولد (*): شايد گفته بشه يه «کسی از فراز آشيانه فاخته پريدِ» زنانه... اما «اين کجا و آن کجا...»!!!

گلهای پژمرده ـ جيم جارموش(****): شاهکار مسلم!!!
حتی جايزه بزرگ جشنواره کن2005 هم نمی تونه ملاک ارزش گذاری مناسبی برای اين شاهکار نوستالژيک و متواضع باشه!!!

بهار، تابستان، پائيز، زمستان و بهار... ـ کيم کی دوک (2/1*): نسخه تعديل شده و بی سر وتهش از رسانه ملی پخش شد. ظريفی حرف جالبی در مورد اين فيلم زد، گفت: اگر لوکيشن فيلم رو ازش بگيريم آيا باز هم چيزی برای ارائه داره؟!...

نزديکتر ـ مايک نيکولز (***): برای کسانی که به «روانشناسی رفتار» (موضوعی که امروزه خيلی باب شده) علاقه دارن، اين فيلم يه نمونه خيلی خوبه... ولی «برهنگی» کلاميش برام بسيار زننده و غير قابل تحمل بود... دوربين کارگردان با نزديک شدن بيش از اندازه به زندگی خصوصی آدمای فيلمش، از پس چهره افراد باطنشو به نمايش ميذاره به طوری که من در مقام مخاطبِ تماشاگر از خودم خجالت می کشيدم و حس سرک کشيدن بهم دست داده بود... اين ها همه در بيان قدرت فيلم بود... بازيگرا ستاره های گرون قيمتی هستند (فکر کنم کل هزينه فيلم برابر با دستمزد بازيگراش بوده) که به گونه ای آشنايی زدايانه نسبت به نقشهای گذشته شون به ايفای نقش پرداختن و اين همه در راستای همون هدف اصلی کارگردانه که عنوان شد... موضوع فيلم از دغدغه های مهم جوامع امروزه... «خانواده، عشق، پايبندی»...

والسلام

هوالباقي...

2006-12-13T13:00:00.000+03:30

اونشب بعد شام دور ميز نشسته بوديم ...
صحبت می کرديم ...
...
دختر دايی کوچيکه لطيفه ای تعريف کرد ... کاملاً کودکانه ...
به احترامش لبخند زديم ...
گفت که اين لطيفه رو سالها قبل، من واسش تعريف کرده بودم ...
چيزی يادم نمی اومد ... انکار کردم ... اما ... بقيه بچه ها هم تأييدش کردن...
گفتن وقتی خيلی بچه بودن اونو از من شنيدن ...
خيلی وقت پيش ... خيلی ... وقت ... پيش ...
...
چيز موهومی در ذهنم چکيد و شروع به باز شدن کرد ... مث قطره ای چکيده بر دستمال کاغذی ...
بيرنگ ... سريع ... کوچيک ... لحظه ای از زندگی ...
لحظه هايی که می چکن... و حافظه های اسفنجی ما رو نمناک می کنن ...
می گذرن و ما رو جا می ذارن ...
ما می مونيم و لکه های بيرنگ و مبهوت کننده زمان ...

...
ما آدمای مبهوتی هستيم...
«چقدر وقت داريم؟!»...

CRYPTEX

2006-11-13T13:25:00.000+03:30

خوندن كتاب "رمز داوينچي" (دَن براون) و بعد از اون تماشاي دي وي دي فيلم (ران هاوارد)، رويهم دو شب گذشته منو به خودش اختصاص داد و اين يادداشتيه كه امروز صبح راجع به فيلم نوشتم:
عليرغم اينكه ران هاوارد به ويژه در سالهاي اخير آثاري ارائه كرده كه مورد توجه محافل منتقدين قرار گرفتن (اشاره به فيلم موفق "يك ذهن زيبا" و فيلم "گمشده" از بهترين وسترن هاي سالهاي اخير)، اما با خودم فكر مي كردم كه چرا هيچ گاه از كارگردانهاي محبوب و مورد علاقه من نبوده؟! شايد يه جور بي اعتمادي نسبت به كارهاش احساس مي كردم... شايدم احساس نادرستي بود... ولي تماشاي فيلم جنجالي "رمز داوينچي" بهم ثابت كرد كه درست فكر مي كردم...
كتاب براون به خاطر قالب فيلمنامه اي و سينماييش به قولي خوراك فيلم شدن بود... و به همين علت، كار فيلمنامه نويس رو بسيار راحت مي كرد... اما متأسفانه اين لقمه جويده شده توسط براون رو هاوارد به خوبي هضم نكرد... حداقل از تجربه فيلمسازي چنين كارگرداني انتظار ميرفت كه خيلي بيشتر از اين به غناي روايي فيلم بپردازه و به تكنيك بسنده نكنه...
شايد بزرگترين مشكل فيلم رو بشه اشتباه انديشي و كژفهمي هاوارد و فيلمنامه نويسش (كه كارنامه چندان درخشاني هم نداره) از ماهيت و حقيقت داستان دونست و همچنين ناتواني اون در به تصوير كشيدن و القاي "راز آلودگي"... كاملاً مشخصه كه نگاه اونها به جريانات و مباحثي كه در داستان بيان شده، سرسري، سطحي و ساده انگارانه بوده و از ميون اونا تنها تعدادي رو دستچين و نه گلچين كرده و در فيلمنامه لحاظ كردن، در حاليكه بسياري از موارد رمز آلود موجود در داستان كه قدرت تعليقي زيادي هم دارن، نه فهميده شده و نه در متن فيلمنامه به چشم مي خورن... حاصل كار نشان از دست پاچگي كارگردان براي جمع كردن داستان داره نهايتاً آنچه مي بينيم، ملغمه اي (دو ساعت و ربعه) كسالت بار از پريشاني، نارسايي و گنگيه كه با تصاوير بيش از حد تو در تو وعجولانه و فلاش بکهای نامفهوم و بیش از اندازه خلاصه و بریده شده به فيلم تزريق شده و اون رو از نفس انداخته ...
از سويي، فيلم يك اثر به شدت محافظه كارانه س و اثر جسورانه براون، تبديل به معجوني بي رمق و رقيق شده كه تمام سعي اش بر اين بوده كه "مذاق همگان را خوش آيد"... فيلم به شدت متكي به فيلمنامه ضعيفشه و تقريباً از ابتكار تهي ست...
وقتي فيلمي چنين حفره هايي داشته باشه... ناخودآگاه توجه بيننده به بازي بازيگراش معطوف مي شه. جالب اينجاس كه بازيگرها هم انگار به اندازه كارگردان گيج شدن و اين هم بد جوري توي ذوق بيننده مي زنه...
انتخاب بازيگرها نه تنها هوشمندانه نبوده بلكه اشتباه هم بوده و بازيها هم اصلاً توقع بيننده رو برآورده نمي كنن... تام هنكس و ژان رنو، يكي از ضعيف ترين بازيهاشونو ارائه كردن و اودري توتو با ارائه يك شخصيت نيمه فانتزي نشون داد كه بالكل به درد نقش هاي جدي نمي خوره... تلاش يان مك كلن هم بي فايده و باور ناپذيره و حاصلي به دنبال نداشته... پل بتاني حيواني درنده خو و مطلقاً فاقد تفكر تصوير شده كه جز چند "شبه جمله" چيزي به زبون نمي آره ...شايد آلفرد مولينا تنها كسي باشه كه هنرش رو با حضور كوتاهش به رخ مي كشه كه صد البته دردي از فيلم درمان نمي كنه...
جملات و بويژه تك جمله هاي كوبنده متن كتاب كه بعضاً در فيلمنامه وارد شدن، اونقدر بي حس وحال و بي رمق بر زبان بازيگران جاري مي شن كه حرص آدم رو در مي آرن... به نظر مي رسه همگي خسته ان و اين خستگي البته از همون سردرگمي و گيجي حاكم بر جمع ناشي مي شه... به طور كلي حركات و ريتم بازيها با ضرباهنگ فيلم تناسبي نداره... حتي گاهي احساس مي كردم كه تام هنكس و ژان رنو براي اجراي چنين نقشهايي زيادي پير به نظر ميان...
با توجه به وضعيتي كه تشريح شد، انتظار نمي ره كه شخصيت پردازي ها هم به درستي صورت گرفته باشه، هرچند شايد اين اشكال وارد باشه كه شخصيت اصلي داستان همون "رمز" هستش... اما همين بيو گرافي و فلسفه اين رمز و رمز گذاري و رمز شكافي ها هم اونقدر با عجله سر هم شدن كه ديگه جايي براي اين اشكال باقي نمي ذارن...
به هر حال هر چند به نظرم داستان براون قوي و تكان دهنده اومد، اما پرداخت ران هاوارد از "رمز داوينچي" نمونه اي بسيار معمولي از فيلمهاي محتوا گريز امروزي بود كه با صرف تكيه بر وجوه تكنيكي و جلوه هاي بصري سعي در پوشاندن كاستي هاي خود و حداقل راضي نگهداشتن مخاطب عام دارن...
فيلمي كه بيش از اندازه حاشيه داشت و يك "هياهوي بسيار براي هيچ" ديگر در تاريخ سينما رقم زد كه به راحتي به دست فراموشي سپرده مي شود...

والسلام

تا تو با مني زمانه با من است

2006-11-12T13:28:00.000+03:30

جمعه شب در معيت دوستان عزيز و نازنين غير كُرد و غير تهراني (همون شهرستاني) به "كنسرت شور كامكارها" مشرف شديم. آقا (وخانوم) اين عزيزان، خانوادتاً ما را سر شوق آوردند چه سر شوق آوردني! در ضمن جاي دوست كُردمون رو هم خالي كرديم كه حتي اگر او هم بود يك كلمه نمي فهميد اما خوب، جوان است و هزار آرزو و البته راه نرفته. القصه، اينا رو گفتم كه اولاً از اون دوستان تشكري كرده باشم كه آنها هم به ما حال دادند حال دادني (خدا از دوستي كمشون نكنه!)، ثانياً براي كامكارها و اقوام وابسته هم آرزوي توفيق روزافزون الهي! و ثالثاً براي آقاي علي دايي و خانواده محترمشون بخاطر تلطيف فضا آرزوي طول عمر با بركت!
حواشي:
برخي دوستان دانسته، نون خودشون ره آجُر كردند كه "من معذرت مي خوام!".
نتيجه گيري وي‍ژه:
خطاب به استاد و سرورمون استاد "محمد رضا لطفي" : آخه آقاي من تو نونت كم بود يا آبت يا هيچ كدام يا هردو؟!

هوالباقی...

2006-09-23T19:28:00.000+03:30

با سلام به پاييز...

حالا که صحبت از موسيقیه، ما شب جمعه رفتيم کنسرت شهرام...

پسر خيلی حال داد ... جای همه رفقا خالی بود ... شهرام نافُرم مايه گذاشته بود... دمش گرم...

اما يه چيز ديگه ... هنوز ماه رمضون نشده، آب سرد کنهای دانشکده رو کلا بستن... يعنی همون آب گرمم ديگه نمیشه خورد...

هر چه هست از قامت ناساز بي اندام ماست

2006-09-23T12:08:00.000+03:30

اين پست فقط براي تبريك تولد كسي است كه احساس مي كنم مردم اين مرز و بوم، وظيفه دارند عظمت هنر بي بديل او را بيش و بيشتر پاس بدارند و پاس بدارند. در اين ميانه كه فرهنگ ريشه دار اين سرزمين، چه ارزان به بي بهاترين ثمن تاخت زده مي شود، او چيز ديگري براي عرضه دارد، چيزي كه از جاي ديگري مي آيد، چيزي كه همانقدر كه آشنا بوده، اكنون غريب است.
تولد استاد بي بديل آواز ايران، استاد محمد رضا شجريان رو به تمام دوستان تبريك عرض مي كنم.

ای برده امان از دل عشاق کجایی...

2006-09-06T13:19:00.000+03:30

For we're living in a safety zone

Don't be holding back from me

We're living from hour to hour down here

And we'll take it when we can

It's a kind of living which recognizes

The death of the odourless man

When nothing is vanity nothing's too slow

It's not Eden but it's no sham

There is no hell

There is no shame

There is no hell

Like an old hell

There is no hell

And it's lights up, boys

Lights up boys

Explosion falls upon deaf ears

While we're swimming in a sea of sham

Living in the shadow of vanity

A complex fashion for a simple man

There is no hell

There is no shame

There is no hell

Like an old hell

There is no hell

And the silence flies on its brief flight

A razor sharp crap shoot affair

And we light up our lives

And there's no more of me exploding you

Re-exploding you Like everybody do

Re-exploding you

I don't know what to use

Make somebody move

Me exploding

Me exploding you

(David Bowie - The Motel)

هوالباقی...

2006-07-17T17:44:00.000+03:30

در درون ما "چيزی" هست که اسمی ندارد...ما همان "چيز" هستيم...

(خوزه ساراماگو)

حكايت ما و زيدان

2006-07-02T13:54:00.000+03:30

بايد عاشق زيدان باشي و از برزيل متنفر، تا بفهمي كه ديشب چه شب به ياد موندني اي بود. بايد بارها وقتي بازي رونالدينهو رو تو بارسا ميديدي با يقين به دوستات گفته باشي، هنوز هم زيدان بهترين بازيكن جهانه و رونالدينهو اصلاً و ابداً در حد او نيست، تا مطمئن باشي حلاوت بازي ديشب حالا حالاها زير زبونت مز مزه مي كنه!
پ.ن :
- براي من كه مارادونا را در 86 نديدم و حتي در 90 هم اينقدر كوچولو بودم كه يك خاطره مات از اون مونده، طبيعي است كه رهبر رو با زيدان معني كنم و خاطره بازيهاي اون رو براي هميشه با خودم نگه دارم و هر وقت يك نابغه ديگه پيدا شد به كوچكترها بگم زيدان چيز ديگه اي بود!
- اما من خوشحالم يا بهتر بگم ترجيح ميدم زيدان اين دو تا بازي ديگه رو هم كياست خودشو نشون بده و بعد حكايت بازي زيدان جزء افسانه هاي فوتبال بشه. آره فقط دو تا بازي ديگه و بعد هيچ وقت فراموشت نخواهيم كرد.

آپديت

2006-05-30T15:57:00.000+03:30

چرا؟ چون درس داريم. فشار عمودي است. هوا خوب است. شهر شلوغ است. احمدي نژاد همچنان مشغول است. جام جهاني نزديك است. فلاني تعطيل است. نه، هوا گرم است. نه شهر شلوغ است نه احمدي نژاد مشغول! اما جام جهاني نزديك است و فلاني همچنان تعطيل!

نقش خيال

2006-05-08T11:18:00.000+03:30

I'm all in favor of keeping dangerous weapons out of the hands of fools. Let's start with typewriters.

~ Frank Lloyd Wright

2006-04-26T19:01:00.000+03:30

گاهي اوقات با خود مي انديشم که اصلاً براي چه درس خواندم يا مي خوانم؟ يا به کدامين هدف و در پي چه منظوري دوباره کنکور دادم؟!!! آيا من هم زندگي افرادي در سن سال خودم در قرون قبلي را تجربه نمي کنم؟ آن وقتي که جوانان از خانواده هاي کم دردتر جامعه در قرن 17 ميلادي در اروپا بايد به انواع زبانهاي لاتين، فرانسه، روسي و ... مسلط مي بودند و يا جوانان ايراني بايد به مکتب مي رفتند و با خواندن بي غلط کليله و دمنه و هزاران کار ديگر از اين قبيل شايستگي خود را براي وارد شدن به زندگي تکراري پيشينيان خود به اثبات مي رساندند، و در مورد افرادي از خانواده هاي مسکين تر جامعه هم به همين ترتيب که بايد يک سيکل را مي پيمودند و بپيمايند... نهايت اتفاقي که در اين بين "ممکن است" بيفتد به دنيا آمدن يک نفر در طبقه اي خاص با سيکل خاص خودش و راه يافتن او به سيکلي ديگر است، که اين هم بارها اتفاق افتاده. مگر نه اينکه من درس خواندم تا در بهترين حالت لذت آموختن را بچشم، مگر فهميدن يک الگوريتم پيچيده کنترلي لذتي بيش از فهميدن 2+2=4 دارد؟!!! و آيا اين را بشر چندبار تجربه کرده است؟
وقتي به اين همه تکرار فکر مي کنم احساس دردي مزمن و نه چندان شديد در معده خود مي يابم. احساس مي کنم بارها به کالج هاي اروپا رفته ام و در آنجا بارها تحصيل کردم، بارها در خانواده اي رعيت در مرکز ايران متولد شدم و سخت کار کردم و در پايان هيچ نداشتم و بارها و بارها...
نخواستم بنالم از زندگي و زنده بودن که آنرا همچو جان شيرين دانمش و آن مقدار به آن وابسته ام که درباره اش فکر مي کنم و برايش هر لحظه برنامه ريزي مي کنم، خواستم ببينم مي توانم اين حلقه تکرار را بدرم؟ يا کسي توانسته؟
سهراب مي گويد:"چشمها را بايد شست جور ديگر بايد ديد" آيا سهراب، نيما و اخوان منظورشان از جور ديگر ديدن برداشتن قافيه از شعر است که آن هم نمي دانم چرا فکر مي کنم در قرون قبل نبوده و باز دارد نبودنش تکرار مي شود.
چندي قبل فيلمي از صدا و سيما ديدم بنام معجزه در دوم فوريه (يا اسمي شبيه اين)، موضوع تکرار يک روز از زندگي مردي بود که تا هنگامي که به نظر کارگردان فيلم درست عشق نورزيد نتوانست از آن روز گذر کند. آيا عشق تکراري نيست؟ آيا بارها و بارها فرهاد شيفته شيرين و شيرين دل سپرده خسرو نشده است؟ نميدانم شايد واقعاً هدف اين بوده که بشر آنقدر در دوم فوريه زندگي کند تا درست زندگي کردن را بياموزد، شايد بايد عشق ورزيد ولي به نوعي ديگر و به موجوديتي ديگر و شايد اصلاً راه رهايي در عشق نيست و در چيز ديگريست...

هوالباقی...

2006-04-26T18:59:00.000+03:30

آه...اگر این ماشینها لحظه ای آرام می گرفتند...
آنگاه شاید می توانستیم صدای گردش زمین را بشنویم...
از چرخ و فلک بازیمان لذت ببریم...
محصور جاذبه نباشیم...
و به این روزمرگی پوزخند بزنیم...

اگر این ماشینها می گذاشتند...

سرنوشت

2006-04-18T13:55:00.000+03:30

"‌اگر از نقاش بزرگي كه تا كنون پرده اي نكشيده است، با ما صحبت كنند چه فكر مي كنيم؟"

عالم پير دگر باره جوان خواهد شد

2006-03-20T19:35:00.000+03:30

باز هم يك سال گذشت. يك سال پر از حادثه، پر از خاطره ... با همه سختي و شاديهاش ... با همه دل كندناش از خيلي چيزاها... با همه تجربه هاش (كه سخترين تجربم هم در همين سال بوده)
اما من مي خوام از اين ساعاتي كه داره با سرعت ميره بگم ... از ساعاتي كه از چند روز قبل از سال تحويل شروع مي شه و تا لحظه سال تحويل امتداد داره ... اين ساعات مثل راهيه كه به مقصدي به نام سال نو منتهي مي شه ... و چه خوب ميگن كه لذتي كه در پيمودن راه هست در خود مقصد نيست ... چه لذتي داره منتظر بودن براي عيد ...
و اي كاش مي شد لحظه سال تحويل تا مدتي طولاني تر كش داده بشه تا لذتي كودكانه كه سالهاست به همين لحظه محدود شده را بيشتر تجربه كنم ...
از اوني كه همه لحظه ها رو رقم مي زنه مي خوام كه حال همه را به بهترين حال تبديل كنه ....
ان شاء الله

غرابت روزافزون دنیای من

2006-03-16T01:46:00.000+03:30

یادم می آید روزهایی که یک مسابقه فوتبال نفسم را در سینه حبس می کرد و قلبم به شدت برای تیم محبوبم می تپید.
چه جدل هایی که در حمایت از فلان خواننده مورد علاقه ام ،با دوستان نزدیکم نمی کردم.
این روزها وقتی یک مسابقه نگاه میکنم یا آهنگی گوش می دهم دیگر از آن هیجان یا احساسی از آن جنس خبری نیست.
خوبی ماجرا این است که هیچ چیزی هم جایگزین این شیرینی های فراموش شده نشده است.
------------------------------------------------------------------
و اما اسکار امسال
مختصرا میتوان گفت که،هر کی مستحق هیچی نبود همه چی گرفت و هر کی شاهکار عمرش رو ارائه داده بود حتی رو صحنه هم نرفت.از قرار معلوم اسکار داره با سرعت خوبی به سمت جشنواره فخیم فجر حرکت میکند.

ensafan (Reese Whiterspoon) ham shod honarpishe,ke naghshe avval actress ro begire.
ya aya bayad be in rahati az baazi aalie (Joachim Phoenix ) gozasht o jayezeye actor ro be oon naghshe mozheke (Phiip seymor Hofman) dad.
moshkele man ye chize dige ham hast. in mozooe Brokeback Mountain be haddi jalebe ke man hatta reghbat nemikonam 1 bar film ro bebinam.
emsal Original song ro goroohi gereft ke moosighie rap erae kard be name MAFIA36,az inha ke be sareshoon dastmal mibandan va varje voorje mikonan,tasavvor konin ke inha roye sene marasem ba oon azmat va tajammol,in barname ro ejra kardand va posh bandesh ham jayeze ro gereftan.
aghaye stewart ke emsal mojri bood dar zemn gofte hash be nokte jalebi eshare kard.goft((baraye oonayi ke hesabe tedade oscar haro daran lazeme eshare konam MARTIN SCORSESE:0 MAFIA36:1 )),vaghean bedoone sharh.

باغ مست...باغبان مست...

2006-03-15T12:43:00.000+03:30

اومدن بهار...هيچ لطفي نداره...

اگه سر مست نشي از تماشاي پاکي و معصوميت تک نهالي که اين روزا... ميون اين همه درختاي پير سر به فلک کشيده کنار خيابون که هنوز باد زمستون تو کله شونه... از شوق به شکوفه نشسته...
بهار نمياد... اگه دلت نخواد...
اگه از ته دل صداش نزني... نمياد...

بهارتون مبارک...

پارادوكس

2006-03-11T13:45:00.000+03:30

مجموعه تمام "خرطوم" ها رو در نظر بگيريد، اين مجموعه عضو خودش نيست. حالا مجموعه تمام "غير خرطوم " ها رو در نظر بگيريد، با توجه به تعريف مجموعه، اين مجموعه قطعاً عضو خودش هست. حالا اسم تمام مجموعه هايي كه عضو خودشون نيستند را R بگذاريد. حالا بگيد بينم R عضو خودش هست يا نه؟!
اگر R عضو خودش باشد، پس طبق تعريف نمي تواند عضو خودش باشد. اگر R عضو خودش نباشد پس طبق تعريف نمي تواند عضو خودش نباشد.
چي شد؟!
برگه اي به شما مي دهند، روي يك طرف آن نوشته {آنچه در روي ديگر نوشته است " دروغ است"}، صفحه را بر مي گردانيد: { آنچه در روي ديگر نوشته است " راست است"}.
حالا شما بگوييد: در اين ميانه سودا زده چه كنيم؟!
- پارادوكس بالا به “Russell's Paradox” معروف هست كه توسط "برتراند راسل" در سال 1901 كشف شد.

هوالباقی...

2006-03-07T11:01:00.000+03:30

مي ميرم... ميدانم... دير يا زود... به چه دل بسته ام؟!... اين را نمی دانم... مسمومانه نفس کشيدن...
هی!...با تواَم... به کجا فرار می کنی؟!... بمان!... اينجا کمتر خفه ميشوی!...
به چه دل بسته ای؟!...
به دنيايی که موسيقی فضايش را دزدگيرها می نوازند؟...
که مردمانش... مترسکهايی اجير شده اند... يا اربابانی حريص...
و اگر هيچيک از ايندو نباشند، تيره بختانی نقاب به چهره چون مايند... که از "خود" هيچ ندارند... و هيچ ندانند...
چه می گويم؟!... مگر فرقی هم می کند؟!...
دانستن يا ندانستن... مسأله، خوردن است...کشتن... دريدن... و بلعيدن...

آنقدر خود را ماليده ام... که ديگر کاملاً له شده ام...
مغزم، همچنان تاول زده است... زير پوستش چرک جمع شده...
سرم را به ديوار مي فشارم... روي ديوار مي غلتانمش... درد شيرينی دارد... دردي که تمامي ندارد...
ديگر پنجه هايم توانی ندارند... برای کندن... برای نبش قبر خاطرات زنده به گور شده...
مرگ... حق باشد يا نه... برايم شيرينتر از سکونی است که اکنون محبوس آنم...
تو هم آنقدر ساکتی که سرسام گرفتم!...
همه ساکتيم...
فقط مرگ است که اين روزها آژير می کشد... اما پس چرا نمی آيد؟!...
کاش قفس قلبم هنوز قفل بود!... کاش کليدش هنوز ته درياچه ذهنم غرق بود!...
بيهوده است... می دانم... خود را فرسودن است...

يادم آمد خوابی را...
که کنارت... روی سکويی سيمانی... پشت به دريای آبیِ اکليلي نشسته بودم...
پاهايمان را در ماسه گرم و طلايی فرو کرده بوديم... و من... برايت از قلبم گريستم...
روشناييِ خواب... چشمم را می زند...

مي ميرم... ميدانم... دير يا زود...
به چه دل بسته ام؟!... تنها به تو!... «ماه کوليِ» من...

انتظار، بيهوده است...مرگ هم نيامد...
دردم شيرينتر شده...
در سياهچالِ نوشته هايم... خوابم مي برد...

رميده دل

2006-03-01T14:37:00.001+03:30

"I waver, continually fly to the summit of the mountain, but cannot stay up there for more than a moment. Others waver too, but in lower regions, with greater strength; if they are in danger of falling, they are caught up by the kinsman who walks beside them for that purpose. But I waver on the heights; it is not death, alas, but the eternal torments of dying".

شيوه شهر آشوبي

2006-02-27T13:14:00.000+03:30

سوژه : بازگشت به آغوش گرم خانواده
لوكيشن : امواج – يك جايي تو هوا!
دوربين يك صحنه زيبا از جاغرق را نشان مي دهد، و دو تا آدم موبايل به دست دارند تو گوشي حرف مي زنند.
صداي خنده آميخته به تعجب شنيده مي شود.
اي دل غافل به آلرژيك، شايدم آلرژيك به اي دل غافل، شايدم هر دو بهم! و در هر صورت مضمون : "كار پاييني بود!"
در اين هنگام، به نظرم از ذهن اي دل غافل "باز" هم گذشت كه "عجب آب زير كاهيه اين پسر".
پيش زمينه داستان: آلرژيك و اي دل غافل و دوست مورد نظر و آن دوست ديگر، چهار تا دوست به نوعي تعطيل بودند كه اتفاقاً هر چهار تايي با هم وارد پايتخت شدند تا از قافله علم عقب نمونند. يكي نيومده ساز رفتن كوك كرده بود، يكي ديگر: " خوب، بد نيست، اما دل كندن سخته"، يكي ديگه : "بالاخره بايد رفت" و اون يكي ديگه ساكته.
پس از چند ماه : اولي همچنان سازش كوكه اما...، دومي : "پسر، همه چي بهتره!"، سومي : "آره، بهتره" و چهارمي هنوز ساكته اما ديگه تو پايتخت نيست.
اين وسط، ظريفي مي گفت: " پس نقش "بدون نام" چي شد؟! والا هيچكي نمي دونست، اما پر واضح بود كه حتماً هست، اما كجا و چگونه؟!
حالا چرا نگارنده اين همه حرفهاي بي ربطو به هم بافته؟! به نظرم مي خواد بدونه چهارمي تا كي مي خواد ساكت باشه!
(خطاب به 4 دوستي كه ذكرشان در اين مجلس رفت : اين نوشته فقط و فقط در فضاي مختصات x-y تعريف شده است. بديهي است هر گونه تغيير اين فضا ... "كان لم يكن" تلقي خواهد شد.)

آخیش...

2006-02-25T14:57:00.000+03:30

اول اینکه: علیکم السلام!

دوم اینکه: گاف اول:
پریروز- پنج شنبه- روزنامه شرق، تو صفحه9 به معرفی فیلم "گمشده" اثر "کاستا گاوراس" که دیشب از سینما 4 پخش شد پرداخته بود...در حالیکه پوستر فیلم "گمشده" اثر "ران هاوارد" رو وسط متنش چسبونده بود!

سوم اینکه:گاف دوم:

دیشب، روی سریال "کمیسر شهر"(شبکه 2)، بجای موسیقی متن خودش، موسیقی متن فیلم "شکلات" (لاسه هالستروم) پخش می شد! بیچاره "راشل پورتمن"!(اما باعث شد بخاطر همین موسیقیش پای تلویزیون بشینم.)

چهارم اینکه: اعتیاد به دوغ (از نوع بدون گاز و محصول نواحی شرقی کشور)، جوان ناکام را به آغوش گرم خانواده بازگرداند(در باب محاسن اعتیاد!)...

پنجم اینکه: آخ که من چقدر با این "جک لمون" حال می کنم!...(خدا بیامرزه منوچهر نوذری رو!...)

ششم اینکه: به خودم تبریک میگم که حداقل تو این پست دیگه ناله نکردم!...

و...هفتم اینکه: آهای!... جوان ناکام!... موسیقی متن فیلم "گمشده" رو کی ساخته؟!...

ما بریم که کلاسمون دیر شد...پس به قول دوستان جانا! بادمجانا!...

C'est la merde qui chante sa victoire

2006-02-24T14:57:00.000+03:30

راستش را بخواهی دوست من، آن‌قدر از این مملکت و حکومت و ادا‌ و اطوارهای مذهبی‌ مردم‌اش متنفرم که گمان نمی‌کنم اگر روزی پای‌ام را خارج از این دیار گل و بلبل بگذارم، تا مدت‌ها هوس برگشتن دوباره به‌سرم بیافتد. ترجیح می‌دهم در میان جنگل‌های دست‌نخورده زندگی کنم اما از این زجر هر روزه رها شوم. می‌دانم که تو می‌گویی دیگر این‌قدرها هم شور نیست اما برای من، منی که مدتی نه‌چندان دور معتقد بودم به بسیاری از باورهای دینی، رنج کشیدن از تنفس در این فضا، تبدیل به یک وسواس روحی شده است. از شنیدن صدای نوحه و زجه‌های بلند، از دیدن آدم‌های حریص و سرگرمی‌های مبتذل هم‌چون پیدا کردن محل جدیدی برای شله‌خوری، از آن حاجی‌ آقا با کتاب المکاسب‌اش در کنار حجره و انگشترهای عقیق و فیروزه‌ در هر انگشت‌اش، از آن رئیس شرکتی که به هر مناسبت بی‌مناسبتی SMS ده خطی می‌فرستد و پیوسته در حال تبریک و تسلیت گفتن به امام عصر است، از حساب پس دادن به ماموران‌اش بر اساس احکام دینی، از صدا و سیمای حکومت‌اش، از این توهین و لگدمال شدن پیوسته و زیستن تا سقف جیره‌ی اعطایی، از همه و همه چیزش عق‌ام می‌نشیند. برای همین است دوست من که وقتی تو از فرهنگ ایرانی با من حرف می‌زنی، می‌گویم بگذار...شاید بعدترها بتوانم تصویر کابوس‌های سالیان را پاک کنم از ذهن، شاید آن زمان بتوانم بفهمم از چه چیزی صحبت می‌کنی. اما حالا...
به قول آن بزرگوارC’est la merde qui chante sa victoire…

دلتنگی...

2006-02-21T15:59:00.000+03:30

غم تنهایی را... می نوشتم آرام...
می سرودم در دل... قطره تر از ژاله... آه تر از افسوس...

یاد روزی که برایت از دل، شاخه ای محمّدی می چیدم...
سایه عشق تو بر دل افتاد...ردّ خاکستری خاطره ها آبی شد...

خط لبخند تو را ماه ندید... من دیدم...
شبح زرد و سیاهم خشکید... و خدا را دیدم...

اما آه...سایه ام بر دیوار... باز هم شد تنها... زیر نور مهتاب...
بغضِ هجران، تلخ رقصیدن را... باید از دور تماشایش کرد... باید مُرد...

آسمان ابری شد...شبنم از برگ چکید...
اما تو... هیچ دلِ در دامِ مرا یاد کنی؟...

مرغِ عشقِ رسوا... باز هم وقت سحر... با نوای ناله و زاری ما می گرید...
گر چه بردی از یاد... دوستت می دارم... نروم من بر باد...

28 بهمن 84 : شب

كمال

2006-02-19T15:02:00.000+03:30

زندگي به شرط مرگ... نه ... زندگي به شرط كمال!
هر انساني براي ورود به بهشت بايد از جهنم عبور كند، حتي عزيزترين آنها !

همسرايي فرشتگان

2006-02-15T12:01:00.000+03:30

اي شعله هاي عشق، آتش تان را
به سوي روشنايي بچرخانيد،
باشد تا حقيقت
ارواح دوزخيان را درمان كند؛
باشد تا، دور از خشم اهريمن،
عشق سراسر جهاني
و خوشبختي جاويد
آزادتان كند
(فاوست، گوته)

یاد ایام...

2006-02-15T10:04:00.000+03:30

شاید آن روز که پرپر گردم...
بوسه بر خاک زنم...
دست این باد، پراکنده کند...عطر گلبرگ مرا در کویت...

این قدر هست که تغییر قضا نتوان داد

2006-02-14T21:36:00.000+03:30

اول: حقیقت را بخواهی دوست من، بسیاری چیزها در این عالم تصادفی است. تصادف محض. حس اینکه بخواهی بنویسی هم از همان دسته است، حس اینکه بخواهی برگردی هم همینطور. "جمله هیچ بر هیچ است". این هم از نظریه ی فلسفی جدید ما در خط اول!
دوم: لطفاً دوستی، مخصوصاً اوستا حامد وبلاگ نويس من را کمی راهنمایی کند که چطور نیم فاصله بگذارم و از شر این بلاهت بلاگر راحت شوم. دائماً حروف را می برد به راست و دوباره برمی گرداند اما نقطه و علامت تعجب سر جای خود میمانند. هر کس کمک کند، امیدوارم که به حق همین لیله الولنتاین مراد دل خود بستاند همی!
خواستگاه: گلاب به رویتان، به نیم فاصله عادت کرده ام و وقتی نتوانم به کارش ببرم حال زن وسواسی چهل ساله ای می آید به سراغم که هی به دنبال آب کر می گردد برای طهارت و پیدا نمی کند!
سوم: یاد آن دوست قدیمی و همراه گرمابه و گلستان به خیر. روزی نشسته بودیم در اتاق کامپیوتر و طرح این جهالت (همین وبلاگ) را با صاحب ارض خرطوم، سه نفری می ریختیم. اوستا حامد هم آن طرفترک به کار خود مشغول بود و تعداد وبلاگ ها معقول به 10 یا 20 بیشتر نمی رسید. اما حالا بیشتر از بیست و خورده ای هزار و گاس هم بیشتر وبلاگ فارسی داریم...دنیا چه پیشرفت ها که نکرده دوست من! این وضع ماست، خودت دیگر حساب کن امثال جاپون و آمریکا به کجا رسیده اند!
این را از دست ندهید چراکه ما هم صاحب سخن را دوست داریم و هم سخن را. دیگر چه می خواهید؟ این هم نکته آموزنده نوشته ما!

هوالحق...

2006-02-13T19:08:00.000+03:30

"حرف حق از سنگ سبز پنهان ترست...با این حال آنرا از دهان خادمه ای می شنویم که گندم آرد می کند..."

کریستین ژاک

(رامسس-پسر نور)

هنوز...

2006-02-09T13:07:00.000+03:30

اين شب عاشورا چه در دل دارد؟ نمی دانم. گويی همه منتظرند. هنوز فرياد حسين بلند است. هنوز صدا تازه است. گويی هنوز پيام را دريافت نکرده ايم. به همان ميزان که حکايت از يک تاريخ دارد، به همان ميزان تازه است. با اينکه احساس می کنی اين داستان از روز ازل جاری است، اما باز هم هنگامی که صبح می شود باز شگفت زده می شوی. ای برادر اين داستان را بارها شنيده ام، چه می گويم! بارها ديده ام... اما نه هنوز بهت تو را فرا می گيرد و هنوز و هنوز و هنوز...

2006-02-06T21:53:00.000+03:30

شايد بعدا خطش بزنم...
يه چيزي مث بغض بهم فشار مياره...
ميدونم بغض نيس...
اما از اون قويتره...
برگشتن به خونه...
چند خط نوشته و دو سه تا عكس...
هواي خوب ولي دلي گرفته...
چرا وقتي بايد گريه كنم...تظاهر به خنديدن ميكنم؟!...
وقتي حرفي براي گفتن ندارم... چرا بايد حرف بزنم؟!...
خلوتم...شلوغتر از اونيه كه به نظر مياد...
بد جوري دلم ميخواد گريه كنم...

دو خط از فيلمنامه فيلم اتاق پسر اثر ناني مورتي:
- بالاخره فرموش مي كنه مگه نه؟!...
-آره ...بايد فراموش كرد....

2006-02-06T02:03:00.000+03:30

خروشد باد و بارد همچنان برف
ز سقفِ كلبه بي روزنِ شب
شبِ طوفاني سردِ زمستان
زمستانِ سياهِ مرگ مركب
اينا رو از باب پست قبلي "اي دل غافل" نگفتم
يه روزهايي هست كه نگاه مي كني ميبيني سرنوشت يك جوري راه خودشو مي ره كه انگار نه انگار اين سرنوشت توست مثل همين چند خط..... خوب چه مي شه كرد.....

سالی که نکوست...

2006-02-03T09:17:00.000+03:30

از قديم الايام بسياری گفته اند: «سالی که نکوست از بهارش پيداست»، ديگرانی هم اعتقاد دارند که «جوجه را آخر پاييز می شمارند» (البته اين بسياری و ديگرانی لزوماً جدا نيستند)، حال نگارنده شديداً و کمی تا قسمتی مصراً به اين نکته پای می فشارد که "این زمستان است که کمال فصلهاست" (البته باز هم تناقضی مشاهده نشد). در اين سير تکاملی زنجيره آخر زمستان است، و اگر به مشابهت های ميان دگرگونيهای انسان و طبيعت نيک بنگری، حلاوت اين شناخت بسيار لذتبخش تر است.
نتيجه اخلاقی : " زمستان را پاس بداريم، چه اگر عريان تر به نظر می رسد، کمال آن اينگونه ايجاب می کند".
نتيجه عرفانی : " سايه ای بر دل ريشم فکن ای گنج روان که من اين خانه به سودای تو ويران کردم"
نتيجه عقلانی : " فی الجمله اعتماد مکن بر ثبات دهر کاين کارخانه ای است که تغيير می کند"
(باز هم عقل همه چيز رو به هم می ريزه!)

هوالحی...

2006-01-25T17:06:00.000+03:30

خب...امتحانای ترم ماهم مث برق و باد تموم شد...مث یه آمپول کوچولو...
طبق معمول فقط حرص و جوش بیخودی خوردیم...
چیکار میشه کرد دیگه...

اغلب مشکلات به سادگی باز کردن یه شیر آب حل میشن...
فقط همیشه باید یادم باشه که با دست صابونی، به سادگی نمیشه یه شیر معمولی رو هم باز کرد...

2006-01-18T14:59:00.000+03:30

سلام ،این اولین مطلب من در این بلاگ است .(یا بهتر بگویم اولین مطلب من در هر بلاگی است).پیشاپیش باید اعتراف کنم که دلیل این امر فقط رفیق ناباب بوده و بس.و من هیچ تقصیری را به گردن نمیگیرم.

البته این رفیق ما هم ازدعوت کردن ما منظوری داشته . احتمالا به تازگی به کیفیت مطالب این بلاگ زیاد اعتراض شده باشد واین دوست ما هم کلی فکر کرده و دیده هیج کس بهتر از ما پیدا نمیکند .البته فکر اشتباه نکنید من اصلا صاحب قلم نیستم حتی یک مداد هم ندارم جه برسه به قلم.

هین ای دل غافل خواسته تا من جند روز مطلب بنویسم تا شما قدر همان (روزهای خوب سابق ) را بدانید و شکرگزار باشید.

و حالا این من و این شما ..

هوالباقی...

2006-01-17T16:35:00.000+03:30

عمر کوتاهه...تا وقتی انگيزه ای برای زندگی کردن داری...

در غیر اینصورت...کمی طولانی به نظر می رسه...

2006-01-15T10:24:00.000+03:30

- هي فلاني اين زندگي يك چيزي كم نداره؟!
- چرا..به نظرم ...آره! دقيقاً چيزه...
- آره ...لذت بردن از زندگي...
- آره درست شد به گمونم، حلّه..سر جاشه!
- خوب ...خوبه...كاري باري؟!
- نه..قربانت. خوش بگذره!
خوب...آره ديگه. باور كنيد از اين هم ساده تره!
بيا كه وضع جهان را چنان كه من ديدم...!

نسيم ازحلقه زلف تو بگذشت...

2006-01-08T13:11:00.000+03:30

This is a film about man and the fish...
This is a film about a dramatic relationship between man and fish...
The man stands between life and death...
The man thinks...The horse thinks... The sheep thinks...The cow thinks... The dog thinks...
The fish doesn’t think... The fish is mute... expressionless...
The fish doesn’t think... because the fish knows everything... The fish knows everything...

یادداشتی بر بهترین فیلمی که پارسال(2005)دیدم.
”Arizona Dream” محصول1993

2006-01-04T09:09:00.000+03:30

هوالباقی...
اگر آنروز نمی گفتی فراموشم کن...شاید روزی می توانستم فراموشت کنم...
"آلرژيک"

هوالباقی...

2005-12-31T16:21:00.000+03:30

غرق خاکم اما...آسمان جای منست...
23 سال گذشت...
شکر...

2005-12-28T14:41:00.000+03:30

آلرژیک راست میگه واقعاً نمی دونم نیمکتا چی دارن که حس نوستالژیک آدمو بر می انگیزن ... اما می خوام بگم اگه بتونیم بعد از یه مدت دوباره رو همون نیمکت همون جوری بخندیم اون وقت یه کیفی داره که نگو...راستی چقدر بده آدم منتظر یه استاد بشه اونم 4 ساعت و نتونه دو درش کنه(چون در واقع اینجوری خودشو دو در کرده) اونم برای من که...
"بهیموت"

2005-12-28T10:06:00.000+03:30

هو الباقی...
دلم تنگ شده واسه اون نیمکتی که چهار تایی می شستیم روش و ساعتها حرف می زدیم...می خندیدیم...از ته دل...اونقدر که اشکمون در می اومد...گذشت لحظه ها رو حس نمی کردیم...فکر می کردیم داریم زمان رو سپری می کنیم...غافل از اینکه این زمان بود که ما رو سپری میکرد ومی رفت... نمیدونم الان نیمکتا کم شدن یا ما دیگه سراغشون نمی ریم...
"آلرژیک"

2005-12-27T13:20:00.000+03:30

هوالحفیظ المقیت...
آقای...چرا اینقدرساکتی؟ یه کم آروم باش!
یادش بخیر...
"آلرژیک"

2005-12-27T10:08:00.000+03:30

سلام ........ آقا این غربت چه کارا که نمی کنه؟؟؟!!!(باعث شد ما هم تو بلاگ بنویسیم)
میگن نوشتن خوبه و در این باب نکاتی را شیخ ما می گفت که براتون میا رم:
آدم با نوشتن غمهاشو تقسیم و شادیهاشو مضاعف می کنه، تبادل افکار می کنه، عقده های پنهان و پیداشو خالی می کنه و ........(فعلاً همینا بسه)
البته اینا رو شیخ می گفت و من اصراری ندارم که حتماً اینطوریه، ضمن اینکه خوب خودتون می دونین دیگه گوینده کیه.........حالا بگذریم
اما فکر کنم اصل نوشتن مال آدمهایی که یک زمانی تمام روز و شب با هم بودن و الآن از هم دور افتادن(که الحق و الانصاف نوشتن چیز خوبیه برای این کارا)
"بهیموت"

2005-12-24T16:30:00.000+03:30

هوالباقی ...سلام!
"آلرژیک"

2005-12-20T14:58:00.000+03:30

1-2-3 امتحان مي كنيم... 1-2-3 امتحان مي كنيم
حالا چي شد بعده اين همه مدت؟!
حافظا باز نما قصه خونابه چشم
كه برين چشم همان آب روانست كه بود
هيچي همينجوري دلمون تنگ شد گفتيم برگرديم به وبلاگستان، گشت و گذاري كنيم و از اون چيزش! حظي ببريم، البته اين بار به همت چند تن از دوستان. خلاصه اين جورياس ديگه!
قراره اين جا با چند تن از دوستان بنويسيم اما گويا بيشتر براي هم، اما الان خودمم نمي دونم دقيقاً يعني چي...
فعلاً سلامي عرض كرديم تا ببينيم چه مي شود؟!
"اي دل غافل"

2004-09-13T13:51:00.000+04:30

قرار نيست هر چیزی رو تا تهش بری يا... نميدونم يا چی! بهرحال می تونی به قدر کفايت ناخنک بزنی بعدشم بذاری تو يک صندوقچه ای ، يک گوشه ای برای خودش بمونه تا يه روزی...
نکته1: از جمله اين مقوله ها، وبلاگ نويسی است پس...خدا نگهدار!
تذکر: وبلاگ خونی چيزی است از جنس ديگری!
ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر ميل جستجو داری...
"ای دل غافل"

2004-08-31T19:26:00.000+04:30

تو این المپيک هيچی اندازه طلای ساعی و باخت دبير به من نچسبيد اما المپيکم تموم شد... حالا چکار کنم!
علافی! هم در عین اينکه بايد يه عالمه کار بکنی عالمی داره ها!
"ای دل غافل"

2004-08-10T20:46:00.000+04:30

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
بسوختيم درين آرزوی خام و نشد
حالا اين چه ربطی داشت، تا اونجايی که به من مربوط می شه! بی ربطم نبود اما
حافظ غم دل با که گويم که درین دور
جز جام نشايد که بود محرم رازم...
به هر رو
چه جای شکر و شکايت ز نقش نيک و بد است
چو بر صحيفه هستی رقم نخواهد ماند.
بگذريم....
"ای دل غافل"

2004-07-03T12:25:00.000+04:30

به سلامتی امتحانات ما اصطلاحاً تموم شد! هر چند سلامتيش بعد از اين معلوم ميشه! ولی به هر جهت....
ديگه منم انگار نه انگار که هنوز بعضی درسا پروژه داره و.... نشستيم خونه دلی از فيلم! در مياريم تا چه شود!
از اون طرف اين جام ملتها هم که با باخت هلند و بالا اومدن يونان به هيچ وجه دلچسب نبود. منم باز تا دو سال ديگه بايد وايستم تا شايد بالاخره اين طلسم هلند شکسته شه يا اينکه لااقلکندش آرژانتين يه کاری بکنه بلکه ما اينقدر جلوی دوستان خراب نشيم!
و اينم از کريستين روبن (که هيچ ربطی نداره!):
...زيبا، شاد، مهربان، مراقب، گيج، بی خيال، خسته، ظريف، غير قابل تحمل، دوست داشتنی، شلخته، خنده رو، نااميد، خنياگر، رويایی، باز هم شلخته و کند، خيلی خيلی کند و آزاد و زيبا مانند زندگی...
"روبن" هم از اون دست نويسنده هايی که بهترين چيزی که ميشه گفت: "سهل و ممتنع" و واقعاً نثر منحصر به فردی داره!
"ای دل غافل"

2004-06-15T12:24:00.000+04:30

و اينچنين بود كه ما شروع كرديم به خر زدن از براي امتحانات خفآمد پيش رو!
دعای خودم و اهل بيت بدرقه راهم!
"ای دل غافل"

2004-05-29T20:47:00.000+04:30

باز آخر ترم شد و ما و بر و بچس مربوطه، کاسه چه کنم چه کنم دست گرفتيم و چون هر ترم همچنان زندگی ادامه داشته است و زندگی شيرين است و .... فعلاً بی خيال تا بعد!
اما بنده به اتفاق اين آنالوگ از سر علافی مزمن عنر عنر پا شديم رفتيم به بزرگداشت جناب گل آقا! اما هر چی نشستيم گل آقا رو نديديم و حسرت ديدن ايشون برای ما همچنان موند(و ايضاً آنالوگ)! ولی در عوض اين مسعود آقای گل(دور از جون!) رو ديديم بعد از ساليان....از همه جالبتر اينکه جفتمون اينقده بی معرفت بوديم که هيچکدوممون همديگه رو نشناختيم(هر چند بازم من..) خلاصه کلی خوشحال شديم که پس از اين همه سال خلاصه چشممون به جمال يکی از دوستهای خيلی خوب قديمی روشن شد. البته بی معرفت می خواد بذاره بره آمريکا...در هر صورت همين يک نظر هم غنيمت بود. ديگه اينکه زمونه چه می کنه و....
"ای دل غافل"

2004-05-18T21:38:00.000+04:30

کسی که می تواند انسانها را بشناسد، بی شک "برگزيده " است و حتماً متعهد!!
....و چه سخت است....همه چيز!...اگر.........................و اين خلا به کجا ختم خواهد شد؟!
....و چه پايان خوشی خواهد داشت اگر .............؟!
آری. شايد اگر اینطور می رفتيم، نتيجه ای جز اين داشت اما آيا مگر تا کنون چنين رفته ايم که هم اکنون چنين باشد؟! پس بگذار روان باشيم در مسير خود تا اينکه اين نيز بگذرد .
ای که در کشتن ما هيچ مدارا نکنی
سود و سرمايه بسوزی و محابا نکنی
دردمندان بلا زهر هلاهل دارند
قصد اين قوم خطا باشد هان تا نکنی
.....
بر تو گر جلوه کند شاهد ما ای زاهد
از خدا جز می و معشوق تمنا نکنی

"ای دل غافل"

2004-04-22T21:23:00.000+04:30

امروز بالاخره قسمت شد که آوازی را از مرحوم استاد ادیب خوانساری گوش کنم. چيزی که واقعا مدتها دنبالش بودم، هر چند قبلاً آثار ديگری ازايشان گوش کرده بودم اما هيچ وقت اينجوری با فراغ بال نبود، آواز او را چندين بار گوش کردم واقعا مدتها بود که از آواز کس ديگری جز استاد شجريان اين همه لذت نبرده بودم. البته من به بسياری از اساتيد آواز از جمله فاخته(استاد قوامی)، تاج، بنان و ... ارادت دارم. اما آواز اديب چيز ديگری بود. قدرت صدا، ادای کلمات به طور صحيح و واضح و بسياری چيزهای ديگر که در حد من نيست که توضيح دهم. به هر رو حيف که حتی دوستداران موسيقی آوازی ما نيز با اين گنجينه ها بيگانه اند، هر چند شايد کمترين تقصير متوجه آنها باشد. اگر تک ستاره های درخشانی چون استاد شجريان نبودند که بار عظيم حفظ امانت گذشتگان و اعتلای آن را بر دوش نمی کشيدند، معلوم نبود همين چيزی را هم که الان داريم، می داشتيم. من به هيچ عنوان مخالف نو آوری نيستم، چرا که خود استاد شايد بزرگترين نوآوريها را داشته اند و حتی کارهای جناب آقای شهرام ناظری يا بانو پريسا را می پسندم و بسيار لذت می برم. اما واقعاً با اين چند گل بهار نمی شود. از اين چند تن که بگذريم بقيه شده اند تصنيف خوان تا آواز خوان و تازه همان نيمچه آوازها را اصلا ًبا لحن زيبايی ارائه نمی کنند. بهتر است حلاوت اين زيبايی را با تکرار مکرراتی که بسياری از اساتيد فرياد زده اند خراب نکنم. حق نگهدارتان.
گلبن عيش می دمد ساقی گلعذار کو
باد بهار می وزد باده خوشگوار کو
هر گل نو ز گلرخی ياد همی کند ولی
گوش سخن شنو کجا ديده اعتبارکو
"ای دل غافل"

2004-04-10T21:05:00.000+04:30

من عاشق آن خيابانی هستم که قسمت نشد با هم در آن قدم بزنيم!
"ای دل غافل"

2004-04-08T09:05:00.000+04:30

آيا قراره هر چی بزرگتر میشیم، از زندگی کمتر لذت ببريم! اگه اينطوره ديگه بسه هر چی بزرگ شديم. همين ما را بس!
"ای دل غافل"

2004-03-18T18:21:00.000+03:30

خوب سال داره تحویل میشه(البته امیدوارم فقط سال نباشه...) و چون ما برای خیلی کارامون نیاز به مبدا داریم یا بهتر بگم خودمون موکول به یک زمان شروع می کنيم، خوبه که شروع سال جديد مبدا بعضی از آرزوهامون باشه. من هم قاعدتاً باید نوروز رو تبریک بگم و واقعاً آرزو دارم که سال جديد ايرانمون! آزادتر و آبادتر باشه(یا حداقل سال جديد مبدا باشه...). اگه بخوام آرزوی کوتاه مدت تر هم بکنم اينکه تعطيلات واقعاً بهتون خوش بگذره. پس من يک بار ديگه از صميم قلب نوروز رو پيشاپيش تبريک ميگم و فعلاً خداحافظ تا آخر تعطيلات...عجالتاً دارم ميرم مسافرت.
سال خوبی داشته باشين.
"ای دل غافل"

2004-03-11T21:13:00.000+03:30

کاهش بودجه شورای نگهبان مخالف شرع شناخته شد!
نتيجه: واقعاً دين کاملی داريم.
"ای دل غافل"

2004-03-08T22:08:00.000+03:30

جاتون واقعا خالی نبود! همون بهتر که ندیده باشید...راستش ما به توصيه دوستان به اتفاق دیگر دوستان عنر عنر پا شديم رفتیم به ديدن فيلم جالبه! شبهای روشن اثر این نابغه کارگردانی فرزاد موتمن!...واقعا خودش و بازيگراش سنگ تموم گذاشته بودن که هر جوری شده خلاصه این فیلم چرت تو ذهن ما بمونه..آقا فرزاد گل به اتفاق آقا سعيد فيلنامه نويس(بعده يک عمر نقدهای توپ نوشتن) شلنگه آبو گرفته بودن تو فيلم که خلاصه سر و تهش هم بياد... واقعا چند تا تک مکالمه که البته از نظر من خوب بود (دوستان که همونم قبول نداشتن!) رو کرده بود فیلم..آخه عزیز من این که نمیشه تو فیلم ده دقیقه ای رو یک ساعت و نیم کشش بدی مگه چه عیبی داری فیلم یک ربعه توپ بسازی . واقعا بعید بود از یک آدمی که این همه از سینما سرش میشه و عمری داره نقد مینویسه همچین فیلنامه ای سر هم کنه. بنده خدا حرف داشت برای گفتن اما حیف..! اما قله رفیع این فیلم واقعا هنرپیشه هاشن! دو تا روبات گذاشتن که به ما حس منتقل کنن... خلاصه اینکه بعد مدتها رفتیم سینما شاید بالغ بر سه سال که اونم اینجوری والا هنوز نمیخوام قبول کنم که به قول یکی از دوستان ایرانیها بلد نیستن فیلم درست کنن اما... آخه جالبش اینجا بود که شب شنبه فیلم "زندگی دو گانه ورونیکا"جناب استاد کیشلوفسکی واقعا بزرگو دیدم بعد وقتی آدم میخواد مقایسه کنه میبینه حتی به آستانه مقایسه کردنم هم نمیرسه...و اما اوج تراژدی اين بود که وقتی اومدیم بیرون دیدیم برای حمید یک قبض جریمه 10.000 تومنی گذاشتن(هر چند برای بچه پولدارا فرق نمی کنه)
"ای دل غافل"

2004-02-28T21:49:00.000+03:30

اينم از اون حرفاست: "خدا خوب نعمتيه های!!!" (اين "های" ازنظر دستوری که راستش نمدونم چیه اما گویا در فارسی دری! در پايان هر جمله به عنوان هشدار استفاده می شده است...).خلاصه تعبير خدا به عنوان نعمت از فرمايشات گهربار استاد محترم معارف2 بيده که البته يکی از صد هزاران است و بعد از درس به غايت مزخرف مخابرات حسابی تمدد اعصاب است(از خداوند به عنوان "چیز" خوب هم ياد شد.). از افاضات ديگر ايشون: در وسط بحث عقلی يک دفعه بر می گرده ميگه " حرف دهنتو بفهم چی ميگه؟!" البته اين خطاب به شخص خاصی گفته نميشه بلکه همینجوری وسط حرفاش یهو رو هوا میگه!!
"ای دل غافل"

2004-02-21T21:03:00.000+03:30

بهر حال آخرش فهممون نشد که نتيجه اين انتخابات شگفت انگيز بود يا نه؟ انشاالله که نبوده باشه و لاجرم نتونيم بگيم که هر چی سر اين ملت مياد حقشونه..؟! اما اگه اينطور نباشه واقعا متاسف بايد بود برای کسانی که از يک طرف رای سفيد ميندازن از طرف ديگه ميگن کاش آمريکا بياد کار رو يک سره کنه! بابا جان درست، رای سفيد دارای هدف و پيام است اما وقتی با کليت قضيه مشکل نداشته باشيد..آخه تو که از مهر خوردن يا نخوردن شناسنامت می ترسی بعد چه جوری آرزوی کشور دموکرات می کنی...نمیخوام شعارهای راديکال بدم(حالا که دادی!!) اما بهر حال بايد يک حداقل هايی جمع بشه که اون اراده عملي همگانيست بعدش قبول در مسير آرام رفورم حرکت کنيم تا به مقصد برسيم اما اول برادريت ثابت کن بعد.... بگذريم.
راستی چند روز پيش تو عالم پرسه تو وبلاگها به يک بلاگ بر خوردم که متنی از امانوئل کانت نوشته بود که بسی پسنديدم.(خوبه بعضيا جای ما فکر کردند و شسته رفته فقط جلوی ما گذاشتن که هضم کنيم!!!!!خدا بيامرزه پدرکانتو!).
طرح اين سوال که آيا علمی ممکن است يا نه حکايت از آن می‌کند که وجود آن علم مورد شک است و ييداست که چنين شکی همه کسانی را که جز اين گوهر خيالی ، مال و متاع ديگری ندارند برآشفته خواهد ساخت و لاجرم آن کس که جرات کرده تا چنين ترديدی را به زبان آرد بايد بداند که از همه سو با مخالفت روبرو خواهد شد . جمعی که به دارايی‌های کهن خود می‌نازند و همين قدمت را نيز سند اعتبار آن می‌دانند ، دفترهای مابعدالطبيعه به دست ، نگاهی از سر تحقير بر او می‌افکنند ؛ جمعی ديگر که هرگز چيزی نمی‌بينند مگر آنکه شبيه آن را قبلا در جای ديگری ديده باشند ، اصلا مقصود او را درک نمی‌کنند و خلاصه چنان خواهد شد که تا مدتی حال بر همان قرار که بوده باقی می‌ماند چنانکه گويی هرگز حادثه‌ای که بيم و اميدی را نسبت به تحولی قريب‌الوقوع برانگيزد رخ نداده است .
تمهيدات ؛ ايمانوئل کانت
"ای دل غافل"

2004-02-14T21:47:00.000+03:30

“I’ve discovered in my life, that it is not always for us to know the nature of God, or why he may bring in one night, pleasure and death and rage and tenderness, all intermingled so that one can barely distinguish one from the other, and it is all that one can do to hang on to sanity”
اينا رو از فيلم "The Weight of Water" انتخاب کردم. فيلم بسيار جالبيه هم از لحاظ شيوه روايت داستان، و همچنين فيلنامه خوبی هم دارد که در کنار هنرمندی "Sean Penn" کامل می شود. کارگردان آن هم"Katherine Bigelow" است. حتما ببينيد، خوشتون مياد.
من که مثلاً اخبار سياسی رو دنبال می کردم(و می کنم!) الان ديگه به جايی رسيدم که بايد بگم که ديگه واقعا "شورشو درآوردن"..مسخره ها...در مورد "خاتمی" هم اگه بخوام برای هميشه قضاوت خوبی داشته باشم و نگم "خائن" که اميدوارم نباشد بايد بگويم "سياستمدار بی اراده"... که البته در مورد يک سياستمدار عقيده دارم که ناکارآمدی و خيانت تفاوت چندانی با هم ندارند ...
"ای دل غافل"

2004-02-09T17:26:00.000+03:30

تا ما اومديم اينجا بنويسيم که اينجا به هم ريخت باز خدا خير اين حامد رو بده که چار قدم اونورترو نگا می کنه و خلاصه اين بلاگو نجات داد...حامد جان خيلی خيلی ممنون.
و اما بعد! چيزی که امروز جناب آقای دکتر سروش باعث شد ذهنمو مشغول کنه، شما هم بهش اگه فکر نکردين فکر کنين يا بهتر بگم که اين پارامترو چند روز در نظر بگيرين..حداقل من به صورت نا خود آگاه ممکنه چند بار در روز بگم که:"مهم اينه که..." آيا واقعاً هدف مهمه يا وسيله نيز همچنان مهم است...آيا روح وسايل در اهداف نيز دميده می شود؟ يا اينکه اهداف اشيائی جدا و مستقل هستند که فقط بايد آنها را بدست آورد به هر طريقی...به نظر می رسد که عاقلانه تر است بگوييم که بنا به راههای متفاوت، نتيجه نيز تغييراتی دارد اما اينکه واقعاً دقت به اين نکته مهم است يا نه خود جای ترديد است..از طرفی به نظرم هنگامی که به هدفی نايل نمی شويم اين مساله مهمتر جلوه می کند، در حال پيمودن کدام مسير هستيم...البته اينهايی که گفتم چندان نمی پسندم به صورت مصداقی به آنها فکر کنيم بلکه بهتر است به صورت مفاهيمی انتزاعی به آنها نگريسته شود و به قول معروف در "خلاء" به آنها بينديشيد.
"ای دل غافل"

2004-02-03T22:06:00.000+03:30

سلام
بالاخره اين امتحانای من تموم شد و منم يه خواب راحتی کردم هرچند اينا دليل نميشه که در اين مدت، کم به بلاگ و بلاگ نويسا سر نزنم..واقعا کار بسيار ناپسنديده ای بوده که فقط از يک عده خرخون بر مياد!! چه کنيم ديگه نمره ها ماشالا همه ديگه توپ و عالی بايدم اينجوری باشه ديگه...
حالا هم که امتحانا تموم شده به فلاکت انتخاب واحدو و پيدا کردن واحد اختياری افتاديم نه به اون زمان که می گفتيم کی ميشه واحدا تموم شه نه به حالا که دنبال می گرديم چارتا واحد درست حسابی گير بياريم و کلک قضيه رو بکنيم.. خلاصه ملالی نيست جز دوری شما و کار ما شب وروز شده چيز!!!!
"ای دل غافل"

2003-12-27T20:33:00.000+03:30

تمامی استخوانهايم از آن ديگرانند
شايد آنها را دزديده ام
آه خدا، اگر به دنيا نيامده بودم
فقيری، شايد
می توانست قهوه بنوشد
در اين ساعت سرد
زمين غمگين است و بوی غبار انسان را می دهد
آه خدا
کاش می توانستم بر تمامی دروازه ها بکوبم
و از کسی که نمی دانم
تقاضای بخشش کنم
برايش فتير تازه بپزم
اينجا
در اعماق تنور قلبم
مردی، با نانی به زير بغل
می گذرد
اکنون چگونه می توانم درباره همزادم بنويسم؟
مردی ديگر می نشيند
می خاراند خود را
از زير بغل شپشی بر می گيرد
آنرا می کشد
با تمامی شقاوتش..
"ای دل غافل"

2003-12-22T20:31:00.000+03:30

اين ترم بر خلاف انتظار تو بد مخمصه ای افتاديم...درسايی رو که خير سرمون بلد! بوديم تر زديم رفت، ديگه درسايی رو که ديگه اصلا نميدونم چی به چيه خدا به خير کنه...اين آزمايشگاهام هيچ وقت نبوده، برای ما شاخ! شدن..آخه اين چه وضعشه... .
يه پیشنهادم بهتون بدم اگه حداقل بعضی از کارای دکتر شريعتی رو خوندين و اگه با مرحوم دکتر همدردين که خيلی خيلی بيشتر يه سر به کتاب " فربه تر از ايدئولوژی " دکتر سروش بزنين و مطلبی که تحت همين نام هست رو بخونين(فربه تر از ايدئولوژی). بعدا هم نظرتون رو منت گذاشته به من هم بگوييد ، اگر هم که خوندين الان زحمتشو بکشين، ممنون می شم.
"ای دل غافل"

2003-12-08T08:04:00.000+03:30

قبل از همه چيز روز دانشجو رو به رسم معمول تبریک بگم. بعد از همه چيز هم همين کارو مجددا انجام بدم...
والا يه چيز رو رک و پوست کنده بگم، من عقيده دارم (خوب واضحه!) که بعله دانشجوها خمارن، فعاليتشون کم شده و از اين حرفها...شديدا بعله وI’m agree! اما عقيده دارم يک چيزی به نام فکر داره شکل می گيره..نه اينکه قبلا دانشجوها احساساتی بودن و... . فقط الان و هر چی که از الان جلوتر بريم هی تجربه هامون بيشتر می شه واز برکات جمهوری اسلامی (حکومت امام زمان!) همينه که دانشجوها رو در موقعيتهای بسيار متفاوتی قرار داد و نتيجتا من فکر می کنم که الان گامهای بسيار خوبی رو به جلو حرکت کرده ايم(البته متاسفانه فقط به عنوان دانشجو!).
"ای دل غافل"

2003-11-29T12:46:00.000+03:30

«...آدميزاد روزی با ديدن دو چشم سياه، زير و زبر می شود، بهش فکر می کند، هر شب خوابش را می بيند، دو ماه و چهار روز به جستجويش می پردازد، وقتی آن را به دست آورد، در می يابد که جنازه ای روی دستش مانده است...»
اين جملات از کتاب "پيکر فرهاد" اثر " عباس معروفی" انتخاب شده یود. در هفته گذشته از جناب آقای معروفی دو تا کتاب خوندم يکی اين، يکی هم "سمفونی مردگان". از کتاب "سمفونی مردگان" شديدا خوشم اومد، به نظر من بر حسب نوع روايت داستان در زمره بهترين رمانهايی است که تا کنون خوانده ام و در حد يک شاهکار می تواند بيان شود. اما در مورد "پيکر فرهاد" راستش هنوز بايد بيشتر روش تامل کنم. اما در کل از شيوه نگارش آقای معروفی بسيار خوشم آمد.
در ضمن بالاخره موفق به ديدن فيلم "Blue Velvet" اثر جناب آقای "David Lynch" «دامت افاضاته» شدم.
بعد از " The Lost Highway" و"Mulholland Drive" اين سوم فيلمی بود که از لينچ ديدم و باز نفهميدم.
خلاصه اينکه لینچ تو هر فيلمش مجبورت می کنه شديدا تسليم شی، اجازه هيچ اظهار نظر اضافی غير از همونی که داری می بينی رو بهت نميده. بايد دستها رو ببری بالا و بگی باشه هرچی تو بگی! اگه شما نظری درباره فيلمهای حضرت استاد دارين بگين بلکه ما هم يک قدم بر داريم.
"ای دل غافل"

2003-11-19T21:55:00.000+03:30

چه رو ز گندی بود امروز! از در و ديوار ... می باريد ديگه..لا اله الا الله.. بد که مياد، همينجور مياد ديگه..
اول که سر ميان ترم ترمو ..خير سرم خونده بودم مثلا..آخه من برقی رو چه به ترمو!
بعدش يک گندی زدم که به هر گفتيم خنديدن..شما ديگه خواهشا اگه خوندين چار تا فحش نثار ما کنين بلکن بهتر باشه!
آقا ما طبق معمول از سر کلاس کنترل مدرن پا شديم و بيرون بوديم که اين "آنالوگ" هم اومد و بعدشم همون بيرون کلاس مشغول حرف زدن شديم و گفتيم ديگه برنگرديم..همينجور مشغول رژه رفتن بوديم که استاده درسش تموم شد و اومد بيرون، بعد يهو برگشتيم ديديم که يارو اومده، بعد من و "آنالوگ" يک دفعه جو گير شديم نمدونم رو چه حسابی شروع کرديم به دويدن! آخه مگه گاو حتما بايد شاخ داشته باشه...
"ای دل غافل"

2003-11-14T21:48:00.000+03:30

«تو بگریزی از پیش یکی شعله خام
من ایستاده ام تا بسوزم تمام»
آخرین کار بانو پریسا رو با گروه دستان گوش کردم، واقعا زیباست. این گروه دستان واقعا اثرهای بدیعی تو این چند ساله ارائه داده اند که سر آمد آنها، سفر به دیگر سو با شهرام ناظری است. فعالیتهای جدید این گروه که بداعتهای به حق زیبایی در موسیقی اصیل ما انجام می دهند، نوید تحول در موسیقی اصیل ما یا به عبارت بهتر گام به جلو را در موسیقی می دهد. هنر پریسا هم که نیاز به تعریف ندارد، و برای بار چندم این قصه غمگین که چرا حتی بسیاری از دوستداران موسیقی سنتی باید از نعمت وجود پریسا بی بهره باشند، برای من یادآوری شد. به نظر این حقیر، در این روزگار پس از خسرو آواز ایران، استاد محمد رضا شجریان، در زمینه آواز اگر کس دیگری شایسته لقب استاد باشد، جز پریسا نیست.
"ای دل غافل"

2003-11-11T22:23:00.000+03:30

خدا نصیب گرگ بیابون نکنه: نوشتن گزارش کاز آموزی و از اون بدتر سر و کله زدن با سرپرست کار آموزی
"ای دل غافل"

2003-11-03T22:45:00.000+03:30

آسه آسه...ريسه ريسه....
"ای دل غافل"

2003-10-28T22:01:00.000+03:30

چيزی که شايد بارها و بارها در زندگی به آن برخورده ايم:
« ...زندگی کسانی که خود را کشتی شکسته می دانند، تنها در شکار گناهکاران خلاصه می شود.»
"ای دل غافل"

2003-10-25T21:43:00.000+03:30

يکی از چيزهايی که هميشه يه سوال برای من بوده فلسفه "درد کشيدن" است که واقعا چه سهمی در زندگی انسان ايفا می کند و واقعا آيا در رستگاری انسان موثر است يا نه؟! هرچند از ديدگاه مذهبی بحث نمی کنم اما از آن ديد هم می توان نگاه کرد.تو اين زمينه شايد فيلم "دالان سبز" هم سعی می کند وارد اين مساله بشود هر چند تم اصلی فيلم نيست، بهر رو فتح باب می کند...!(اين درد غير از آن دردی است که مقابل شاد بودن قرار می گيرد!!)
"ای دل غافل"

2003-10-21T22:11:00.000+03:30

بالاخره اين کنفرانس تموم شد...آخيش!
پدرمون دراومد هر چند تجربه جالبی بود برای يک بار!اما دوستام هم اين اواخر خيلی کمک کردن دمشون قيژ..
فقط جای شکرش باقيه که خيلی آبرومندانه شد، حالا من موندم و يه عالمه کار عقب افتاده خدا بخير کنه..
راستی از همه بچه هايی که لطف داشتن و سر ميزدن هم بايد طبق روال مرسوم پيشاپيش تشکر می کردم.
"ای دل غافل"

2003-09-23T11:55:00.000+03:30

اين مدت من همش درگير سر و کله زدن با 4 نفر آدمی ام که مزيتشون به من 37 واحده!!تو يک شرکت هم دارن کار می کنن بهشون ميگی بالام جان پاشين بياين ميگن توجيه اقتصادی نداره...خيلی لطف کنن ازت هم تشکر ميکنن، سنگ روی يخ، سر خونه اولت!!!!
من نمدونم چرا اين همه فاصله صنعت .ودانشگاه زياده؟!
از همه کار و زندگی هم افتاديم..!
"ای دل غافل"

2003-09-11T21:13:00.000+04:30

«اگر از پرده برون شد دل من عیب مکن
شکر ایزد که نه د رپرده پندار بماند»
فکر نمی کنم از این بهتر و موجزتر بتوان این معنی را بیان کرد!
واقعا بعضی وقتها حاصل شاید هزار جور فکر و کلنجار رفتنو رو وقتی تو یک چمله می بینی احساس عجیبی بهت دست میده..چیزی که به هزار ترفند حتی نتونستی بیانش کنی...
یک احساس مشابه این وقتی فیلم "Blank" از سه رنگ کیشلوفسکی رو دیدم بهم دست داد چون اون هم شاید در یک سکانس کوتاه چیزی رو که شاید یک سال مشغله ذهنی من بود وحتی قابل بیان کردن هم نبود به تصویر کشید تازه من اونجا ایده خودم رو درک کردم..نمی دونم این رو باید به حساب جادوی هنر گذاشت یا چیز دیگر...
حتی از اون جالبتر وقتیست که مفهوم یک شعر رو وقتی باصدای استاد شجریان گوش میدم بهتر درک می کنم..
من یک هفته ای دارم میرم مسافرت، فعلا..(خوب برو!)
"ای دل غافل"

2003-09-08T21:42:00.000+04:30

دو تا چیزو خیلی تمرین کنیم که بعدش(البته بعد نداره!) آغاز مرحله ای خواهد بود: «صبر و عدالت!»
"ای دل غافل"

2003-09-07T08:01:00.000+04:30

يه جمله ای است که هميشه استفاده می کنيم اما نمي دونم چرا هميشه باز هم تازه است:«چقدر زود گذشت!»
"ای دل غافل"

2003-09-01T22:25:00.000+04:30

عرض شود که يه چيزی: ميشه با مداد کند هم نوشت اما همه مدادشون تيز می کنن با وجود اينکه هم بابت مداد تراش بايد هزِنه پرداخت شود وهم احتمال شکستن سر مداد بالاتر می رود اما باز همه مدادشون تيز می کنن...!
جالب اينه که عاقلانه ترين کار ممکن هم به نظر مياد و واقعا هم مثل اينکه هست.
"ای دل غافل"

2003-08-26T10:10:00.000+04:30

يک تحليل جالب از انديشيدن از نگاه "ميلان کوندرا" با الهام از تفکرات "نيچه" بگم:
کوندرا در تحليل اين جمله از نيچه که "من می انديشم" می گويد:
«انديشه هنگامی می آيد که "خود" بخواهد، نه هنگامی که "من" بخواهمش، بنابراين گفتن اين که فاعل "من" برای فعل "می انديشم" ضروری است، تحريف واقعيت است.»
و باز هم از نيچه :
«(فيلسوف) نبايد از طريق زمينه چينی های قياسی و ديالکتيکی، چيزها و انديشه هايی را که از راهی ديگر به آنها رسيده است قلب کند…».
راستی ما برای اولين بار تو عمرمون از طريق اينترنت انتخاب واحد کرديم اونقدا هم که ميگن تکنولوژی چيز خوبی نيس پدر ما که در اومد البته شايد به دليل کمبود فرهنگ استفاده از تکنولوژی بوده!!
"ای دل غافل"

2003-08-19T18:34:00.000+04:30

ديشب خبر دار شدم که سومین همکلاسی دوران دبیرستانم هم فوت کرد، اولا خدايش بيامرزاد!
تا کی سر اين رشته به ما رسد؟!
راستی، فکر کنم تازه برای اولين بار بود که به اين بلاگ رفتم خوشم اومد اگه اهل موسيقی سنتی هستين بسم ا...!
"ای دل غافل"

2003-08-17T20:25:00.000+04:30

من چمدونم تا جو می گيرم که آره کارات رو ريل افتاد و بابا آخر برنامه ريزی و اين جور مسائل بعد می فهمم که هيچم همچين صحبتی نبوده ، خیليم کارام عقبه...
از اون ور کار آموزی دارم از همون ور پروژه هم دارم يارو هم نافرم گير داده..بعد از يه طرف ديگه برای مهرماه مسئوليت نمايشگاهم هست که هنوز اندر خم اول کوچه ايم عرض شود زندگيمونم هست ، ورزشم هست...
تازه يه هفته ام ميخوام برم تبريز آخه چه غلطی بکنم من...آره راست ميگی زياد حرف نزنم سنگينترم!
« تا نگاه هرزه گرد من رفت به چين زلف او
زان سفردراز خود عزم وطن نمی کند»

"ای دل غافل"

2003-08-14T08:32:00.000+04:30

سلام بر همه دوستان..
يه مدت نسبتا طولانی ننوشتم نمدونم چرا؟!شاید همینجوری !!اما خلاصش این بود که نمینوشتم...
حالا هم میخوام بنویسم..
فقط باید از نفیسه جان که به یاد ما بود و مسعود عزیز که بنده رو فراموش نکرده بود به رسم معمول تشکر کنم!
چون نور که از مهر جدا هست و جدا نیست
عالم همه آیات خدا هست و خدا نيست
"ای دل غافل"

2003-07-06T21:01:00.000+04:30

چقدر حرف ميزنی يه کم چيز کن....
خوب پسره خر مگه ميشه بين احساسات، خط تيره بذاری ،اين حرفا کدومه؟!
بگذريم من دو تا چِز جالب گير آوردم(البته اصلا جديد نيست):
اگه کتاب شوخی ميلان کوندرا رو خوندين اون فصل سانسور شده رو بريد اينجا بخونين!
کتاب "آهستگی" جناب کوندرا رو هم اينجا بخونين...
"ای دل غافل

2003-06-08T23:40:00.000+04:30

اصولا تصميماتی که در آن(لحظه) گرفته ميشوند تحت واژه "رذالت" قرار نمی گيرند!!! پس فقط بايد از آنها دوری کرد نه اينکه پس از اينکه اتفاق افتاد با آنها مبارزه کرد چون اصولا در ذات خود متکی به تصميم و اراده ای نيست....
من فکر می کنم متکی به جهلند تا علم لذا فقط در همين حد هستند که قابل اعتنا نيستند نه بيش و نه کم!
فقط به اين دايره يعنی به حوزه آن وارد نشويم ديگر هيچ!!!
"ای دل غافل"

2003-06-04T18:58:00.000+04:30

سلام بر همه دوستان...
راستش يه مدتی همينجوری نمينوشتم اما بلاگ دوستان رو کم و بيش نگاه می کردم..هر چند اونام کم مينويسن!به هر رو 24اُم امتحانام شروع ميشه...يه دعا بزنين لااقلکندش درسام پاس شه!(هنوز زوده هفته ديگه دعا کنين!)..
عرضم به حضورتون که اين يکی دو هفته يه زندگی خيلی آروم توام با آرامش رو گذروندم!!!
«بدين سپاس که مجلس منورست به دوست
گرت چو شمع جفايی رسد بسوز و بساز»
"ای دل غافل"

2003-05-17T21:20:00.000+04:30

خوب يه ميان ترم ديگه هم دادم: "کنترل ديجيتال" يا اصطلاحا يکی ديگه رو هم خراب کردم اما اين يکی يک فرق عمده ای که داشت اين بود که تازه آخر امتحان فهميدم چی به چيه ،باز جای شکرش باقيه چون هميشه به مجرد اينکه ورقه رو تحويل ميدم تمام سوالها رو بلدم حل کنم!، خلاصه اينکه بخاطر 10 دقيقه (شايدم کمتر) کمبود وقت 30 نمره مفت و مجانی پريد...
بدتر از همه اينه که ما دو ترمه آرزو به دل مونديم وقتی برگه رو ميديم لااقلکندش سوالی رو سفيد نذارم، حتی اگه اشتباهه ، که خوب بازم نشد که بشه...
اما با اين درسای کنترلی خيلی حال می کنم ، بيشتر از اون با استادش حال می کنم...يکی از اون استادايی که فکر می کنم اگه من استاد هم بشم از من بهتره!!!!
راستی منو جو گرفته حس می کنم ترم 8 اُم هستم..چرا؟!
"ای دل غافل"

2003-05-11T21:38:00.000+04:30

«شک و ترديد سراسر وجود مخطط را فرا گرفت. ستون ابعاد وحشتناکی به خود گرفت. او به سختی و کورکورانه به مبارزه ادامه داد به نظر می آمد از دست دادن ايمان اشتباه باشد-اما ايمان آوردن نيز غير ممکن می نمود.»
راستی کی ميتونه برای من پارامتر"شانس" رو معنی کنه!!
"ای دل غافل"

2003-05-08T18:34:00.000+04:30

سخته آقا جان! سخته....
وقتی که اصطلاحا کل ميذاری تا آخرش بايد بری بخصوص اگه با خدا باشه خوب ديگه...!وقتی ميگی تا آخرش هستم، ميخوام بيام جلو اونم ميگه OK! حرفی نيس بيا بينم..!بعدش ديگه چی بگم!
اما واقعا لذت بخشه ...
"ای دل غافل"

2003-05-06T22:14:00.000+04:30

سلام به بهمه !(البته يه عده زيادی هم عزيز تو اين ببِن هستن!)
من يه کی دو هفته ای نبودم تريپ استراحت و آرامش و از اينجور حرفها بود خلاصه که به خير و خوشی گذشت!
الانم هم تريپ اراده و تصميم و يافتن جواب و اما فرقش اينه که همه به صورت آن لاين! يعنی کاملا به قول ما برقيها REAL TIME اگرچه هر وقت که هم لذت بردم و هم نتيجه گرفتم همين طور بوده....!
راستی همه خوبين؟!...
"ای دل غافل"

2003-04-24T20:39:00.000+04:30

دقت کنيد:
«شجاعت در خلوت، بدون شاهد، بی آنکه شناخته بشوی و رودررو با خودت- قدرت وشان بزرگی می طلبد!»

"ای دل غافل"

2003-04-18T21:48:00.000+04:30

سلام!
ببخشيد که اينقدر دير به دير می نويسم راستش هر شب ُمردم مياد خونه اونوقت فقط کاری که ميکنم اينه که ناهارم رو به جای شام می خورم بعدش تا وقتی که خوابم ببره سرمو الکی گرم می کنم...خلاصه که اينجورياس ديگه!
الانم گفتم خودمون که حرفی برای گفتن نداريم پس از زبون بقيه بگيم بلکه که ملت بيشتر حال کنن..
«با همه چيز قطع رابطه شد: مطالعات، کار برای جنبش، رفاقت، عشق و طلب عشق- کل مسير با معنای زندگی قطع شد.تنها چيزی که برايم باقی مانده بود زمان بود. به نحو بيسابقه ای با زمان محرم و صميمی شدم: اين ديگر آن زمان آشنای گذشته من نبود ، آن زمان تغيير شکل يافته به صورت کار ، عشق و هر نوع تلاش ممکن ديگر که بی تعمق ان را می پذيرفتم چون خودش ناآشکار و نهانکار، با ظرافت پشت همه اعمالم پنهان می شد. اکنون برهنه به سراغم آمده بود ، همان گونه که بود، با ظاهر اصلی و حقيقی خود وادارم می کرد که او را با نام حقيقيش خطاب کنم(زيرا حالا دز زمان ناب زندگی می کردم، زمانی به کلی خالی) تا يک دم آن را از ياد نبرم، هميشه در پيش روی خودم نگاهش دارم، و سنگينی ان را حس کنم.»
اينا رو همينجوری! از کتاب "شوخی" جناب "ميلان کوندرا" انتخاب کردم....

"ای دل غافل"

2003-04-12T21:12:00.000+04:30

«تو پای در راه نه و هيچ مپرس
هم ره بگويدت که چون بايد رفت»
"ای دل غافل"

2003-04-10T21:18:00.000+04:30

آقا من يه چيزی براتون تعريف کنم ببينين که هرچی می کشم از دست اين "آنالوگ" اِاِاِ...
عرضم به حضورتون که ما ديشب ساعت 5:00 آز کنترل داشتيم،ساعت 5:30 ديديم که حس کلاس رفتن به هيچ عنوان نيست! هيچی ديگه ما تو شش و بش مونديم که بی خيال بريم حذفش کنيم از يک طرفم استاده توپ که نه، اما از بقيه خيلی با حال تر بود .خلاصه تحت يک جوزدگی من و آنالوگ و يکی ديگه تصميم به حذف اين درس گرفتيم چون حوصله نداشتيم اون جلسه رو بريم سر کلاس... از اونجايی که درس يه واحدی رو هم نميشه حذف کرد ديگه به دروغهای کمی تا قسمتی جالب!که در جای خودش آموزندس متوسل شديم موافقت استاده رو گرفتيم اما حالا اگه اموزش موافقت نپترتره(نکنه)! همچين يه صفر خوشگل به پاچمون ميره...حالا حق دارم بگم هرچی ميکشم از دست اين پسرس يا نه؟!
آخه بالام جان من يه چی گفتم يه چی گفته باشم تو چرا جدی می گيری به قول اون يکی ديگه نميشه ما برای خودمون دردسر درست نکنيم بالاخره هر ترم بايد يه سوژه برای ايجاد دردسر داشته باشيم!
"ای دل غافل"